Rokk í Reykjavík
Fullkomlega óvísindalegar rannsóknir mínar benda til þess að markvisst hafi verið unnið gegn gagnrýninni hugsun síðastliðin tuttugu ár. Menntakerfið hefur verið skrúbbað með grænsápu og börnin þurft að aðlagast sífellt þrengri kössum þess á meðan sjálft kerfið skýtur dýpri og dýpri rótum. Fjölmiðlar landsins hafa tekið þátt í lognmollunni. Þeir hafa oftast annað hvort dregið upp neikvæða mynd af þeim sem sparka í viðteknar venjur eða hunsað með öllu grasrótarhópana sem deyja út jafnóðum og þeir kvikna.
Embættismenn hafa gert lítið úr baráttudegi verkalýðsins, 1. maí, og virðast sumir jafnvel haldnir þeirri firru að um sé að ræða „frídag verkamanna“, skapaðan til að fólk eyði honum skoppandi í hoppuköstulum í Fjölskyldu- og húsdýragarðinum, klístrað af sykurfrauði. Síðastliðin tuttugu ár hafa einkennst af góðærisdeyfð þjóðarinnar. Hið falska góðæri, hið grimma gróðæði. Hvar er róttæknin?
Róttækra aðgerða er þörf þar sem valdhafar skella skollaeyrum við kröfum fólksins í landinu. Róttækra aðgerða er þörf þegar þjóðfélögum er stjórnað af staurblindum stjórnvöldum sem upphefja eigin hagsmuni á kostnað fólksins. Róttækra aðgerða er þörf hvarvetna þar sem samfélaginu er þröngvað inn í forsniðnar og kantaðar umbúðir.
Tjáningarfrelsi er grundvallarmannréttindi sem okkur ber skylda til að nýta. Til að vera virkur samfélagsþegn er mikilvægt að láta sig málin varða og rífa kjaft þegar bullið og ósanngirnin keyra um þverbak. Þau sem brotið hafa blað í sögunni eiga það flest sameiginlegt að sýna hugrekki og dug. Þau hafa hrist af sér klafa hefðar og ofríkis, þau hafa slátrað risaeðlum kerfishugsunar og skammsýni. Þau hafa ekki alltaf verið stillt og prúð. Þau hafa þorað.
Við eigum ekki að halda kjafti og vera sæt. Rísum upp!
Snærós Sindradóttir
höfundur er formaður UVGH og skipar 8. sæti á lista VG fyrir borgarstjórnarkosningarnar í Reykjavík 29. maí nk.
Greinin birtist í Íllgresi 2010