Að losna úr klóm hræfuglsins
Það er liðið um það bil ár síðan flokkurinn féll frá völdum, en enn þann dag í dag reynir hann að þröngva sér inn í andlitið á saklausum borgurum sem hafa aldrei kosið hann til valda, svo og til þeirra sem hafa losnað úr klóm hans. Geta ráðamenn flokksins ekki séð að fólkið er búið að fá nóg? Eru kjósendur flokksins svo tryggir honum að þeir myndu kasta sér af bjargi eins og læmingjar ef flokksforystan myndi gera það?
Fyrir hvað stendur flokkurinn?
Ef marka má orðræðu flokksmanna þá vill flokkurinn lækka skatta, draga úr ríkisútgjöldum og minnka ríkisafskipti. Flokkurinn hefur með beinum eða óbeinum hætti brugðist öllum ofangreindum atriðum. Skattar hafa hækkað í valdatíð flokksins eins og aldrei áður, ríkisútgjöld hafa aðeins hækkað sökum dapra fjárfestinga í stóriðju sem færir mikinn pening í fáar hendur og ríkisafskipti hafa aðeins farið stígvaxandi. Fleiri ríkisstarfsmenn störfuðu árið 2007 en Milton Friedman hefði nokkurntímann sætt sig við! Afhverju gat flokkurinn ekki minnkað völd sín? Fært þau í hæfar hendur frjálsa markaðarins? Steig valdið þeim til höfuðs? Nei, bíddu, nokkur fyrirtæki voru einkavædd, meðal annars bankarnir og símafyrirtæki. Við vitum jú full vel hverjar afleiðingar þess voru; gróðinn var einkavæddur og tapið þjóðnýtt.
Hvað með frelsið?
Í febrúar 2009 var heimsspekinemum, guðfræðinemum, eðlsifræði- og stærðfræðinemum boðið í vísindaferð til flokksins. Þar sat formaður SUS, félagi hans auk Sigurðar Kára Kristjánssonar og svöruðu spurningum. Í annari hverri setningu mátti heyra orðið frelsi. Frelsi, frelsi, frelsi og frelsi! Orð sem vekur svo miklar tilfinningar í brjósti manna, en við nánari athugun virtist orðið vera svívirt, hryggbrotið og innihaldslaust í höndum þessara manna. Gestir flokksins spurðu endalaust hvað flokkurinn átti við með þessi fallega orði, hvaða merkingu þeir legðu í það. Viti menn, þeir töluðu aðeins í hringi. Þeir virtust ekki sjálfir vita hvað orðið þýddi, aðeins að það hljómaði vel. Úlfurinn kom og blés húsið um koll, en grísirnir þrír héldu því enn fram að veggirnir stæðu.
Hvað geta þeir gert?
Sundrað, stolið, selt og svikið. En engar áhyggjur, það mun vera kallað eitthvað annað. Hagræðing. Einkavæðing. Lögmál markaðarins. Að setja hæfasta manninn í stöðuna. Er það það sem við þurfum núna? Þurfum við ekki að losna við pakkið úr sveitastjórnum? Vantar okkur ekki bráðnauðsynlega uppgjör við fortíðina á heiðarlegann hátt? Þurfum við ekki að fá önnur gildi inn í samfélagið? Það mun taka sinn tíma að laga þann hrottalega skaða sem flokkurinn hefur veitt þjóðinni, að synda úr skuldarsúpunni djúpu, en með rétta fólkinu og öðru hugarfari er hugsanlega hægt að bjarga fólki.
Það er ekki nóg að endurnýja listana. Það er ekki nóg að kasta gamla fólkinu út. Það þarf líka nýja stefnu byggða á raunverulegum manngildum, ekki á innantómu frelsi.
Tómas Gabríel Benjamin
höfundur er ritari Ungra vinstri grænna