Virðing, átök og lifandi lýðræði
Undanfarið hef ég gert mér betur grein fyrir því hversu erfitt það er að eiga einkalíf. Í okkar samfélagi hefur einstaklingur fjölmargar leiðir að eiga samband við aðra snöggt og sársaukalaust, hvort sem það er gegnum síma, tölvupóst, blogg, facebook eða einhvern annan af okkar félagslegu miðlum. Þar sem þjóðin okkar er nú ekki með þeim stærstu, er ekki erfitt að láta í sér heyra og auðvelt koma skoðunum sínum á framfæri. Allt er það gott og vel, og ekki verra að geta kíkt á ýmsa netmiðla til vera með á nótunum hvað gerist í umræðu þjóðarinnar þessa dagana. Þó eiga sumir það til að skrifa ýmislegt á opinberum vettvangi sem þeir gætu séð eftir seinna meir. Ýmsir eru fljótir að blogga, eða birta athugasemdir á netinu, hvort sem það er undir nafni eður ei, sem þeir myndu líklegast ekki gera augliti til auglitis við nokkurn annan mann. Þessa dagana færist talið ósjaldan að stjórnmálamönnum og áberandi einstaklingum í samfélaginu sem reyna að taka þátt í að greiða úr flækjunni sem fylgir núverandi ástandi ríkiskassans.
Eins og áður kom fram er frábært að geta fylgst með og tekið þátt í umræðunni, þó svo að stundum finnist undirritaðri lítið gerast og jafnvel engin þróun eiga sér stað í allri ringulreiðinni. Að sjálfsögðu hafa menn ólíkar skoðanir á því hvernig ber að vinna að uppbyggingu samfélagsins og eins og stundum virðist gleymast, hafa allir rétt á að verja sínar skoðanir. Við eigum ekki að láta okkur standa á sama um þau sjónarmið sem við erum ósammála, heldur líta á talsmenn þeirra sem lögmæta andstæðinga. Svokallað frjálslynt lýðræðislegt umburðarlyndi er lykilatriði í lýðræðislegum stjórnmálum sem við hljótum flest að vera sammála um að sé besta leiðin til að stjórna þjóðfélaginu. Sameiginleg viðmið okkar, frelsi og jafnrétti, eru mismunandi í merkingu og framkvæmd samkvæmt mismunandi hugmyndafræðum og getur ágreiningurinn oft þróast út í hreinan fjandskap. Þá virðast ýmsar siðareglur í samskiptum gleymast og fer umræðan oft að snúast um smáatriði sem aldrei mun nást fullkomin sátt með hjá öllum aðilum.
Þegar einstaklingar verða fyrir barðinu á einelti, dónaskap og umburðarleysi í umræðunni, fer undirrituð að efast um hæfni þjóðarinnar í heild að komast nokkurn tíma úr súpunni sem við sitjum nú saman í. Þegar persónulegt skítkast gegn ýmsum aðilum er orðið daglegt brauð og fjandskapurinn farinn að tvístra þjóðinni er erfitt að koma einhverjum aðgerðum í verk. Ekkert finnst mér leiðinlegra en að lesa ritdeilur í netheimum þar sem andstæðingar rífast með órökstuddar staðreyndir og fyrirfram gefnar hugmyndir um kjósendur flokka og færist umræðan smátt og smátt frá pólitísku og yfir á persónulegt plan. Auðveld leið er að ráðast á ímyndaða persónu á bak við skoðanirnar en ekki skoðanir hugmyndafræðinnar sjálfrar sem kjósendur aðhyllast, það er ágreininginn sjálfan.
Við höfum öll sama markmið, að koma Íslandi aftur á flot, þó með mismunandi aðferðum. Nú er mikilvægt að gera greinarmun á fjandskap og átökum, og óvinum og andstæðingum. Lýðræði er ferli, en ekki staðnað fullmótað kerfi. Pólitísk hugmyndafræðileg átök eru kjarni lýðræðislegs samfélags. Um leið og við höfum sökkt umræðunni niður á plan fjandskapar og skítkasts erum við farin að persónugera pólitísk málefni sem eru drifkraftar lýðræðilegs ferlis. Leyfum ekki umræðunni að komast á svo lágt plan að persónur og talsmenn skoðana fara að spila lykilhlutverk. Höldum átökunum á hugmyndafræðilegum, pólitískum nótum þar sem við leysum vanda þjóðarinnar þrátt fyrir mismunandi grundvallarsýn á veruleikann og stjórnkerfið. Lifi lýðræðið og átökin!
höfundur situr í stjórn Ungra vinstri grænna