14.11.2009 Snærós Sindradóttir

Fáráð SUS

Snærós Sindradóttir skrifar um sparnaðartillögur Sambands ungra sjálfstæðismanna

Ungir sjálfstæðismenn gáfu nýlega út ítarlegt plagg sem leysa átti efnahagsvanda Íslands án þess að hækka skatta á fjölskyldurnar í landinu. Í upphafi er móðurflokkurinn skammaður fyrir að ofþenja fjárlög síðustu ára og er það vel. Það er jú staðreynd að sjálfstæðismenn hafa aldrei staðið við endalaus kosningaloforð um nærri engin ríkisafskipti, því valdið er meira en skammgóður vermir.

Það tekur því ekki að fara yfir hvern einasta lið í fjárlagatillögum SUS. Ef gróflega er tekið saman virðast þeir vilja klippa á öll framlög til lista og menningar, svo sem til Þjóðleikhússins, Sinfóníuhljómsveitarinnar og Íslenska dansflokksins. Þær ákvarðanir, sem og að engin söfn eigi að fá styrki frá hinu opinbera, rökstyðja þeir með þvaðri um einstaklingsfrelsi. Það sé nefnilega ekki ríkisins að „ákveða“ hvaða listir landinn á að hafa aðgang að. Ungir sjálfstæðismenn vilja því að þau fyrirtæki sem halda menningu landsins á lofti fjármagni sig með aðgangsgjaldi. Þessi tillaga snýst ekki um sparnað heldur gríðarlega hniygnun listalífs hér á landi. Tilraunir með að hafa gjaldfrjálsan aðgang að söfnum landsins hefur tekist vel;, það er staðreynd að með því að halda aðgangseyri í lágmarki er miklu meira frelsi gefið til fólksins. Með styrkjum frá hinu opinbera gefst fjölskyldum landsins tækifæri á að viða að sér fróðleik og menningu óháð fjárhag. Eða á er listin bara að vera fyrir þá efnameiri?

Ungir sjálfstæðismenn vilja ennfremur leggja af marga mikilvæga styrki til landbúnaðarins. Þeim þykir niðurgreiðsla á ýmsum vörum einnig ósanngjörn. Ungir sjálfstæðismenn eru á móti því að ríkið styrki  atvinnustarfssemi með einum eða öðrum hætti. Landbúnaðurinn stendur nú þegar ekki traustum fótum, það væri því dauði ef ekki væri stutt við hann. Kerfið hefur síúna galla og því ber að breyta en ekki með því að kippa fótunum undan heilli starfsstétt. Ungir sjálfstæðismenn virðast ekki þekkja nægilega vel til og átta sig ekki á að bændur mæta ekki í vinnuna á milli 9 og 5. Að vera bóndi er miklu meira en vinna, það er lífstíll og fólk byggir afkomu sína á eigin dugnaði ásamt ótal öðrum breytum sem geta haft mikil áhrif á lífsgæði þeirra. Öfugt við endurskoðendur, bankamenn og hagfræðinga geta bændur ekki farið í frí, engu skiptir hvort um ræðir aðfangadagskvöld eða afmælisdaga. Lögmál hægri aflanna, sá hæfasti lifir af, á ekki við þegar um landbúnað er að ræða því náttúran spilar gríðarlega stóran þátt og er með öllu óútreiknanleg. Þess utan er lögmálið um þá hæfari einstaklega ómannúðlegt og gerir ráð fyrir að við séum öll samkeppnishæf. Í tíð sjálfstæðismanna var öll forgangsröðun öfug og skrumskæld. Mikið var lagt uppúr að sendiráðsbústaðirnir væru sem glæsilegastir á meðan það sem okkur stendur nær fékk að sitja á hakanum. Innlend framleiðsla á gæðamatvælum hlýtur að skipta meira máli en marmari á gólfum. Með stuðningi við landbúnaðinn verndum við framleiðsluna og gerum fólki kleift að búa og starfa við elstu atvinnugrein Íslendinga, atvinnugrein sem skiptir höfuðmáli í eyríki sem okkar.

Í dómsmála- og mannréttindaráðuneytinu virðast ungir sjálfstæðismenn ekki vilja gera miklar breytingar. Því ber að fagna að vilji er til að aðskilja ríki og kirkju en jafnframt má harma að ungir sjálfstæðismenn séu ekki tilbúnir að skera jafn hratt á þá strengi eins og aðra menningartengda hluti. Íhaldssemin kallar fram bæði hik og hálfkák í þessum málaflokki og stingur mjög í stúf við aðrar tillögur sem settar eru fram hratt og án nokkurrar umhugsunar.

Svo virðist sem SUS vilji leggja niður alla styrki til rannsóknarvinnu og nýsköpunar. Þeir sem háværastir hafa verið í að ásaka Vinstri hreyfinguna - grænt framboð um afturhaldssemi og þröngsýni virðast hafa gleymt að líta í eigin barm. Vinna við nýsköpun fleytti íslensku þjóðinni áfram og kom okkur framarlega á mörgum sviðum. Fjölbreytni í atvinnusköpun gerir okkur sjálfstæð og óháð fjármagni að utan. Fólkið í landinu er stútfullt af hugmyndum sem ýmis rannsóknarvinna og Nýsköpunarsjóður getur látið verða að veruleika. Að virkja mannauðinn er arðbærara en að virkja hálendið, en það kostar peninga. Peninga sem einkaaðillar eru ekki færir um að reiða af hendi.

Ungir sjálfstæðismenn eru harðir á því að niðurgreiðslur á húshitun séu af hinu neikvæða, að þeir sem „kosið hafa að búa utan þéttbýlis“ verði einnig „að vera tilbúnir til að greiða fyrir það ef það er kostnaðarsamara vegna fjarlægðar við aðra byggð“. Þessi klausa í plaggi SUS er full af yfirlæti og hroka. Ungir sjálfstæðismenn verða að gera sér grein fyrir því að vegna stefnu móðurflokks þeirra í byggðamálum síðustu ár eru margir bundnir átthagafjötrum hvort sem þeim líkar það betur eða verr. Sjálfstæðismenn hafa fjársvelt landsbyggðina í áratugi og gefa svo landsmönnum tvo afarkosti;, annað hvort neyðist fólk til að flytja til höfuðborgarinnar eða eyða síðustu aurunum í að kynda hús sín. Það er misskilningur hjá sjálfstæðismönnum að bændur liggi eins og ormar á gulli um allar trissur. Peningarnir eru ekki til staðar, fyrst og fremst vegna áðurnefndrar byggðastefnu sjálfstæðismanna.
Ungum sjálfstæðismönnum virðist vera drullusama um jafnrétti. Þeir leggja til að Jafnréttisstofa sé lögð niður. Sú tillaga segir í raun allt sem segja þarf en við má bæta að í fjárlaganefnd SUS situr ein kona á móti tólf körlum.

Tillögu ungra sjálfstæðismanna um niðurlögn Varnarmálastofnunnar er sennilega það gáfulegasta sem sparnarðartillögur þeirra hafa upp á að bjóða. Reyndar er hugmyndin alls ekki ný af nálinni enda hefur Össur Skarphéðinsson utanríkisráðherra gefið það út að stofnunin mun hverfa úr bókum ríkisins á næsta ári. Ungir sjálfstæðismenn vilja, líkt og Össur, að ákveðin verkefni hennar færist til Landhelgisgæslunnar. Þrátt fyrir þetta stendur ekki stafkrókur í skýrslu SUS um úrsögn úr Atlantshafsbandalaginu. Í fjárlögum fyrir árið 2009 var gert ráð fyrir nærri 124 milljónum króna í fastanefnd Íslands hjá NATO, auk annarra liða. Þau útgjöld eru töluvert meiri en margar stofnanir sem SUS tiltók fá. Ungir sjálfstæðismenn sýna hér að forgangsröðunin er jafn brengluð og hjá móðurflokknum.

Í upphafi fjárlagatillögu SUS nefna þeir að með hagræðingu megi skapa 5000 störf. Það sem þeim láðist að velta fyrir sér er hversu stór hluti þjóðarinnar tapar allri vinnu ef tillögur þeirra fengju fram að ganga. Ég fullyrði að störfin eru fleiri en  5000 sem ungir sjálfstæðismenn vilja skera niður eru fleiri en  5000. Er tilgangurinn virkilega sá að virkja meira og bola þjóðinni inn í verksmiðjur? Einstaklingum sem voru fullfærir um að sinna vinnu með örlitlum styrkjum frá ríkinu?. Útflutningstekjur Íslendinga myndu einnig skerðast svo um munar. Tilgangur fjárlagatillaga SUS var að sýna fram á „raunhæfan“ niðurskurð án skattahækkana. Með hroðvirknislegum vinnubrögðum og vanhugsun yfirsást þeim afleiðingarnar. Ef tillögur SUS næðu einhvern tímann fram að ganga myndi atvinnuleysið hér á landi verða svo geigvænlegt að skattahækkanir á þá sem enn hefðu vinnu væru óhjákvæmilegar. Eða vilja ungir sjálfstæðismenn líka afnema atvinnuleysisbætur?

Senda grein