Austurríska leiðin
Þegar kreppir að hjá þjóð, sama hvaða þjóð það er, þá eru afleiðingar kreppunar ekki síður hræðilegar ar en kreppan sjálf. Það er vitaskuld virkilega erfitt að þurfa að búa við það að fjárhagslega öryggið sem fólk bjó við l síðustu ár hafi verið rústað. Það er þó lán í óláni að í síðustu kosningum var hér kosin ríkisstjórn sem er að reyna eins og hún getur að laga tjónið sem varð vegna 20 ára óstjórnar síðustu ríkisstjórna.
En þegar fjárhagslega öryggið hverfur þá tekur við kvíði, þunglyndi og óánægja sem getur síðan leitt af sér ofbeldisverk, glæpi og einangrun. Fólk veit ekki hvert það á að snúa sér, peningar þess jafnvel uppurnir og atvinna kannski engin. Það er auðvelt að missa tökin þegar lífið leikur mann svo grátt og það er líka mikill misskilningur að fólk sem lent hefur í erfiðri efnahagskreppu geti einfaldlega að brosað og beðið eftir tækifærum, það er ekki svo sjálfsagt. Nú þurfum við Íslendingar að læra að setja okkur í spor annarra og hugsa um náungann. Það er ekkert hræðilegt eða asnalegt við það að spyrja vini eða kunningja hvort það sé ekki allt í góðu, tala við fólk og reyna að sýna samheldni.
Fjölskyldan spilar eitt stærsta hlutverkið í okkar lífi, það er hún sem við getum treyst á og innan hennar er fólk sem við getum leitað til . Enda þýðir orðið fjölskylda að það sé skylda okkar að hugsa um hina sem tilheyra fjölskyldunni. Það hræðilegasta af öllu er þegar fólk beitir eigin fjölskyldu ofbeldi. Að beita þá sem við eigum að hugsa um og varðveita ofbeldi, er án nokkurs vafa allra skelfilegasta afleiðing erfiðs fjárhags á fólk.
Íslensk stjórnvöld mega skammast sín þegar skoðuð eru úrræði gegn heimilisofbeldi. Það er lítið hægt er að gera nema þegar fórnarlambið ákveður að kæra. En það er hægara sagt en gert að kæra þann sem þú elskar, að kæra þann sem þú vildir eyða lífinu með og sjá síðan á eftir einstaklingnum í fangelsi. Það er alls ekki, í flestum tilvikum, það sem þolandinn vill gera. Það gerir fáum gott að senda eiginmann eða eiginkonu í fangelsi, fá á hann/hana nálgunarbann eða hreinlega að skilja. Úrræðin eru nokkur hér á Íslandi en þau eru vita gagnslaus.
Á Norðurlöndunum hefur verið reynt að aðlaga lög um nálgunarbann og þar hefur verið stuðst við austurrísk lög frá árinu 1997. Austurrísku lögin kveða á um það að lögregla fær heimild til að fjarlægja ofbeldismanninn af heimilinu í tíu daga til þrjá mánuði. Á meðan fær fjölskyldan vernd og frið frá ofbeldismanninum og ofbeldismaðurinn fær tíma til að vinna úr sinni ofbeldishneigð. Það þýðir ekki að opna athvörf þar sem fólk getur flúið inn á vegna ofbeldis heimilismanns því þá er það fólk orðið að flóttafólki frá eigin heimili. Það verður að takast á við rót vandans. Á Íslandi verða að vera betri meðferðarstofnanir fyrir ofbeldismenn og á þeim tíma þegar hann er bannaður inn á heimili sitt þá verður hann að fara í gegnum mikla naflaskoðun, fá hjálp og reyna að rísa á ný sem heildstæð manneskja.
Vinstrihreyfingin - grænt framboð, með Kolbrúnu Halldórsdóttur fyrrverandi þingmann í fararbroddi, hefur í þrígang lagt fram frumvarp um austurrísku leiðina fyrir þing og það frumvarp hefur aldrei verið samþykkt. Nú þegar Vinstrihreyfingin - grænt framboð er annar tveggja flokka í ríkisstjórn, er auðvitað upplagt að leggja frumvarpið fyrir á ný. Með því að samþykkja það þá eru stjórnvöld að búa til mannúðlegra umhverfi fyrir bæði þolendur og gerendur ofbeldisverka inni á heimilum.
höfundur situr í stjórn Ungra vinstri grænna