Trúfrelsi
„Allir skulu vera jafnir fyrir lögum og njóta mannréttinda án tilits til kynferðis, trúarbragða, skoðana, þjóðernisuppruna, kynþáttar, litarháttar, efnahags, ætternis og stöðu að öðru leyti.”Samkvæmt þessari málgrein þá eiga allir landsbúar að vera jafn réttháir, eiga rétt á að hafa hvaða skoðanir sem þeir vilja og eiga rétt á að trúa hverju sem þeir vilja. Vissulega er réttur okkar að trúa hverju sem okkur sýnist og enginn getur komið í veg fyrir það, en það er ekki þar með sagt að við séum öll jafn rétthá. Ísland hefur sérstaka þjóðkirkju, lúthersku kirkjuna. Samkvæmt 62. grein stjórnarskrár Íslendinga þá ber ríkinu að vernda og styðja hina evangelísku, lúhersku kirkju. Þetta skapar mótsögn við 65. grein stjórnarskrárinnar þar sem að með þessu er einu trúfélagi hampað umfram hin og þar með þeim sem tilheyra þessu trúfélagi. Fylgir þessu ýmis konar óréttlæti.
Allir Íslendingar verða að borga sóknargjöld, hvort sem að þeir eru innan viðurkenndra trúarfélaga eður ei, sóknargjöld þeirra sem að standa utan við trúfélögin runnu þar til nýlega til Háskóla Íslands, en þau renna nú í ríkisskassann. Þessi sóknargjöld eru innheimt af stjórnvöldum fyrir öll þau trú-og lífsskoðurnarfélög sem hafa verið viðurkennd af þeim. Ef þeir sem að standa utan viðurkenndra trúfélaga kjósa ef til vill að tilheyra öðru lífsskoðunarfélagi þá hafa þeir ekki þann möguleika á að láta sín sóknargjöld renna til þeirra nema að þau séu viðurkennd af stjórnvöldum. Ef að þeir vilja styrkja félagið sitt þá verða þeir að borga það aukalega utan við sóknargjöldin sem að annars hefðu getað runnið til þessa félags. Það þykir flestu fólki ekki sjálfsagður hlutur og með þessu eru mörg lífssokoðunarfélög fjársvelt og erfiðara er að halda uppi starfsemi þeirra. Hugsanlega myndu þau vera lögð niður og þá er ekki hægt að vera aðili þessa félaga – og þá er varla hægt að segja að raunverulegt trúfrelsi sé hér á landi. Nú er auðveld lausn á þessu, ríki og kirkja verða aðskilin. Þjóðkirkjan, jafnt og öll önnur trú-og lífsskoðunarfélög, sér sjálf um að innheimta sóknargjöld sín af aðilum félagsins. Með þessari frekar einföldu aðgerð þá yrði jafnrétti náð og enginn þyrfti að borga sóknargjöldin sín tvöfalt.
Það eru eflaust mörg rök fyrir því hvers vegna Þjóðkirkjan ætti að halda sömu stöðu og nú, eins og t.d. að kirkjan heldur uppi félagstarfi í minni sveitarfélögum o.m.f. en þetta er spurning um grundvallarmannréttindi, að allir séu jafnir. Einnig er hægt að koma með rök á móti, að minnsta kosti gegn þessu, að sé kirkjan svona stór þáttur í mannlífinu þá getur varla verið að það breytist þó svo að ríkið hætti að styrkja kirkjuna umfram önnur trú- og lífsskoðunarfélög.
Svo er það langþreytta umræðuefnið um trúarkennslu í opinberum skólum, sem að í raun er ekkert vit í að haldi áfram eins og hún er, svokallaðri kristinfræði á að skipta út fyrir trúarbragðafræði. Nú er oft lögð áhersla á að samfélagið sé eins fjölmenningarlegt og völ er á, hvernig er þá hægt að réttlæta það að trúarkennsla í skólum sé einskorðuð við trú Þjóðkirkjunnar. Það er ekki verið að leggja til að það sé alveg hætt að kenna um trúna sem að hefur verið hér á Íslandi lengst af, heldur er verið að tala um að kenna börnum um fleiri trúarbrögð en þau lúthersku. Nú búa svo margir innflytjendur á Íslandi að það er ekkert vit í því að jafnvel einn þriðji barnanna í bekk séu látin fara út á meðan kennslu stendur vegna þess að kennsluefnið stangast á við trúarbrögð þeirra. Ef að trúarbragðafræði yrði alls staðar tekin upp í staðinn fyrir kristinfræði þá fengu öll trúarbrögð jafna umfjöllun.
Trúfrelsi er grundvallarmannréttindi og allir eiga að njóta þeirra, því er ótrúlegt að það sé í lögum að barn er skráð sjálfkrafa í trúfélag móður sinnar, þetta væri eins og að skrá hvert barn sjálfkrafa í þann stjórnarmálaflokk sem að faðir eða móðir þess styður. Því ekki að bíða með að skrá barn í trúfélag þangað til að það getur tekið upplýsta ákvörðun um hvort það vill það eður ei. Við viljum ekki að fleirum líði eins og Helga Hóseassyni, eins og grundvallarmannréttindi þeirra hafi verið brotin. Því er rökrétt ákvörðun að afnema þessi lög.
Raunverulegt trúfrelsi getur ekki náðst án aðskilnaðs ríkis og kirkju, svo einfalt er það. Meðan lútherska kirkjan hér á landi nýtur opinbers stuðnings stjórnvalda þá er þetta ekki mögulegt. Aðskilnaður ríkis og kirkju verður að gerast ætli ríkisstjórnin að fara eftir eigin lögum í eigin stjórnarskrá.

