Stöðugleikasáttmálinn - von um betri tíð
Það er ljóst að stöðugleikasáttmáli Alþýðusambands Íslands, Bandalags háskólamanna, BSRB, Kennarasambands Íslands, SSF, Samtaka atvinnnulífsins, ríkisstjórnarinnar og Sambands íslenskra sveitarfélaga, er gerður við mjög erfiðar aðstæður. Samningurinn sem felur í sér samkomulag um aðgerðir til að stuðla að endurreisn atvinnulífsins, snertir 150.000 launþega, eða 90% af vinnumarkaðnum.
Helstu atriði samningsins eru þau að kjarasamningar verða framlengdir til loka nóvember 2010, staða skuldugra heimila verður bætt, farið verður í stórframkvæmdir til að tryggja aukna atvinnu, skilyrði verða sköpuð til vaxtalækkunar og stefnt að afnámi gjaldeyrishafta sem fyrst. Einnig verður unnið gegn svartri atvinnustarfsemi og misnotkun atvinnuleysisbóta.
Samningsaðilar settu sér markmið sem sýna mikinn metnað en kannski fullmikla bjartsýni. Þau voru m.a. að í lok árs 2010 verði verðbólga ekki yfir 2,5%, halli hins opinbera verði ekki meiri en 10,5% af VLF, dregið hafi úr gengissveiflum, gengið styrkst og hafi nálgast jafnvægisgengi og að vaxtamunur við evrusvæðið verði innan við 4%.
Hvort okkur tekst að verja velferðarkerfið, standa vörð um menntakerfið, koma í veg fyrir skerðingu tryggingabóta eða frekari skattahækkanir, hlýtur að ráðast að því hversu hratt markmið þessa sáttmála um endurreisn efnahags- og atvinnulífs nást. Ef skilyrði skapast fyrir aukinni fjárfestingu innlendra sem erlendra aðila, auknum hagvexti og nýrri sókn í atvinnumálum er von til að slíkt takist. Lækkun vaxta, afnám gjaldeyrishafta og endurskipulagning á eignarhaldi bankanna eru lykilatriði í þessu samhengi.
Ef maður teygir sig til stjarnanna, kemst maður hálfa leið. Markmiðin eru kannski bjartsýn en við komumst langt með því að vinna að þeim statt og stöðugt. Töfralausnir eru ekki til. Næstu ár og misseri verða erfið og það eina í stöðunni er að bíta á jaxlinn og reyna að komast í gegnum erfiðleikana saman. Stöðugleikasáttmáli ríkisstjórnarinnar og aðila vinnumarkaðarins er skref í rétta átt og gefur okkur von um betri tíð.
Brynja Björg Halldórsdóttir
Athugasemdir (1)
-
Ágúst Valves Jóhannesson skrifar:
Fyrir mér er þessi stöðugleikasáttmáli ein mesta niðurlæging íslenskrar alþýðu. Svo ég rýni í sjálfan sáttmálann sem ég sé að þú hefur copy/paste-að úr þá kemur fram t.a.m. í 10. kafla hans að "örva þurfi hagkerfið, efla atvinnulífið og bæta stöðu heimilanna sé nauðsynlegt að vextir lækki hratt á næstu mánuðum og að vaxtamunur við útlönd verði ásættanlegur". Allt þannig séð gott og blessað en ég set spurning við byrjunina þar sem talað er um að örva þurfi hagkerfið, já auðvitað fyrir þá sem trúa á ríkjandi auðvaldsskipulag, hagkerfið sem hrunið er. Þegar ég heyri talað um örvun á hagkerfi þá sé ég fyrir mér græðgiskast ungrar fjölskyldu í búð með VISA kortið sitt á kantinum. Fyrir mér er hagkerfið sem við lifum í í dag ónýtt og við þurfum að búa til nýtt með hjálp þeirra sem kunna að búa til hagkerfi sem er fyrir alla, ekki einungis auðvaldselítuna og vini þeirra.
Síðan er það kafli fjögur sem bíður upp á þetta: "Ríkisstjórnin mun greiða götu þegar ákveðinna stórframkvæmda sbr. þjóðhagsáætlun, s.s. framkvæmda vegna álvera í Helguvík og Straumsvík. Undirbúningsvinnu verði hraðað vegna áforma
sem tengjast fjárfestingu í meðalstórum iðnaðarkostum, s.s. gagnaverum og kísilflöguframleiðslu.
Kappkostað verður að engar hindranir verði af hálfu stjórnvalda í vegi slíkra framkvæmda eftir 1.
nóvember 2009." Þarna setur Steingrímur og ríkisstjórnin ekki stólinn fyrir dyrnar hvað varðar framkvæmdir í Helguvík og Straumsvík, algjörlega gegn landsfundarsamþykktum okkar ágæta flokks. 4. kaflinn er þó ekki alslæmur, þarna er hvatt til stórframkvæmda t.a.m. í samgöngumálum og í meðalstórum iðnaði eins og stendur hér að ofan en ég hefði verið til í að sjá eitthvað í sambandi við aukna landsframleiðslu á vegum ríkissins.
Síðan er það sjálfur fyrsti kapítulinn, kjarasamningarnir. Mesta skömm íslenskrar alþýðu og ég nota þessi orð líkt og ákveðinn þingmaður/kona okkar Vinstri grænna í samtali mínu við hann/hana. Í sjálfum sáttmálanum er ekki talað um tölu hvað varðar lægstu laun en talað var um 6750 kr. hækkun á lægstu launum, það er alveg frábært eða hitt þó heldur. Einhversstaðar heyrði ég síðan um nokkura þúsunda hækkun á desemberuppbót... he he he.
Ég var á fundi í seinustu viku með þeim Birni Val Gíslasyni, Ögmundi Jónassyni og Lilju Mósesdóttur þegar rætt var um Icesave málið umdeilda. Þar voru þau öll sammála um það að þegar þau settust á fund í karphúsinu með aðilum vinnumarkaðarins, þeim Gylfa Arnbjörnssyni og Vilhjálmi Bjarnasyni þá hafi fyrir þeim Gylfi verið í stól samtaka atvinnulífsins og Vilhjálmur verið í stól alþýðunnar, fundurinn hló eins og þau. En við verðum að athuga það að æðstu menn verkalýðssamtakanna eru skítugir upp fyrir haus af auðvaldsdýrkun og kapítalisma og það er eitthvað sem gengur ekki í verkalýðsbaráttu.
Ég hvet ykkur ung vinstri græn, sem ég er reyndar sjálfur til að fordæma þennan ömurlega stöðugmálasáttmála, svona rétt eins og annan samning; Icesave samninginn.
Skrifa athugasemd