Kapítalisminn dauður
Í ljósi atburða síðustu daga hefur ótti sótt að landsmönnum. Við hræðumst því við, eftir margra ára velmegun og alsnægtir, höfum svo ótal margt að missa. Nú, ólíkt öðru sem við höfum upplifað, hlær enginn að óförum annarra. Við erum á sama plani, lánin okkar hækka uppúr öllu valdi, matvara er orðin svo dýr að það er ekki sjálfgefið að skilja saddur frá kvöldverðarborðinu og börnin eru óróleg. Fyrirsagnir fjölmiðla verða stærri með hverjum deginum, „Ísland sekkur í skuldafen“, börnin gleypa við hverju orði fullviss um að vakna í húsi á floti.
Á þessum tímum er nauðsynlegt að hver líti í sinn barm. Endurskoði stöðu sína og hugsi sig tvisvar um áður en afdrifaríkar ákvarðanir eru teknar. En er ekki orðið of seint, hefðum við ekki átt að reyna eftir fremsta megni að koma í veg fyrir að ástand sem þetta geti skapast? Ég stend í þeirri trú að enginn sé stoltur af því að vera kapitalisti í dag.
Kapitalismi er veikur. Það virðist einkenna kapitalista að hugsa ekki lengra en nef þeirra nær. Einstaklingshyggja þrífst í góðæri en um leið og hallar undan fæti brotna allar stoðið og grunnurinn virðist hafa verið byggður á sandi. Við þurfum að hlúa að hvoru öðru, öllum stundum. Það er alvarlegt mál að þjóðin þurfi að taka skellinn af því fylleríi sem menn í fjármálageiranum hafa verið á undanfarið. Græðgin er gífurleg en þynnkan enn verri. Ef einstaklingshyggja hefði ekki ríkt í fjöldamörg ár væri útlitið skárra. Kapitalismi er hugmyndafræði sem þarf aðhald, alltof margir sem starfa undir merkjum hans misnota frelsið. Það hleypur ofvöxtur í frumskóginn. Karl Marx hitti naglann á höfuðið þegar hann spáði því að hugmyndafræðin yrði á endanum sjálfri sér verst. Kapitalismi stuðlar að stéttaskiptingu, við Íslendingar ættum að vera heild. Við erum fá og því ríður á að sýna kraft sinn í verki og gefast ekki upp.
Margir fögnuðu er kommúnisminn drapst, enn fleiri fagna núna. Blóm og kransar vinsamlegast afþakkaðir
Greinin birtist í Morgunblaðinu þann 16. október 2008