ávarp formanns UVG á landsfundi VG
Það er langur tími liðinn frá því að Alþýðubandalagsjeppinn renndi í hlað heima á Norðurreykjum og til dagsins í dag. Þetta kvöld ákvað ég nefnilega að ég myndi verða vinstrimanneskja, þessir menn töluðu nefnilega eitthvað um jafnrétti og byggðasjónarmið og Nallann. Mér fannst Nallinn skemmtilegt lag og af tveimur vínylplötum sem ég hafði mest dálæti á fannst mér Haraldur í skríplalandi mun síðri heldur en hákommúnísk plata Böðvars Guðmundssonar.
En árin liðu og það var ekki fyrr en síðastliðið haust að ég endaði á mínum fyrsta UVG fundi, eins væmið og framsóknarlegt og það kann að hljóma fannst mér ég vera komin heim. Það var þá í alvöru til ungt fólk sem var ekki sama um NATO, því var ekki sama um nýfrjálshyggjuna sem tröllreið hér öllu, því var ekki sama um að samfélagið lyti að stærstum hluta þeim lögmálum sem sett voru fram af miðaldra hvítum körlum. Og það voru einnig þeir sem bjuggu til umhverfi stjórnmálanna, þær reglur sem við vinnum nú hörðum höndum að að breyta.
En hvað fær þá ungar konur til að pota sér í stjórnmál, hversvegna nenna ungar konur að beygja hinar ósýnilegu reglur hinna miðaldra karla? Það er líklega hin óbilandi trú á að við getum breytt samfélaginu, að konur hafi í alvöru eitthvað fram að færa.
Ónefnt stjórnmálaafl myndi líklega helst nota mig sem sviðsskraut, en þá yrði ég náttúrulega að vera með blóm. Þrátt fyrir að vera sérleg áhugamanneskja um blóm, hef ég ekki áhuga á því að taka þátt í stjórnmálum upp á það eitt að vera hluti af jöfnunni konur plús blóm.
Ung vinstri græn horfa nefnilega ekki á konur sem hentuga leikmuni fyrir fréttamyndir. Ég vil ekki nota það orðalag að við í ungum vinstri grænum höfum náð glæstum árangri í jafnréttisbaráttunni eða að jafna hlut kynjanna í stjórnmálum. Fyrir okkur er jafnt hlutfall kynjanna í stjórn, nefndum og ráðum sjálfsagður hlutur en ekki afrek. Það má því með sanni segja að ríkisstjórnin, jafnréttisríkisstjórnin sjálf, gæti lært heilmikið af okkur. Sem dæmi um málefni sem Ung vinstri græn hafa barist fyrir og hafa nú þegar gengið í gegn má nefna ein hjúskaparlög og að Varnarmálastofnun var lögð niður. Til að við getum staðið undir nafni sem friðelskandi flokkur, sem hefur jafnrétti að leiðarljósi, mætti ríkisstjórnin fara að tilmælum okkar og aðskilja ríki og kirkju og segja okkur úr NATO, ekki seinna en strax.
Ungliðahreyfingin er nefnilega mikilvægur þáttur í því endurreisnarstarfi sem nú fer fram. Þetta er okkar framtíð sem málið snýst um, okkar framtíð, barna okkar og barnabarna. Við viljum að samfélagið einkennist af jöfnuði, jöfnuði kynjanna, jöfnuði stétta, jöfnuði byggðarlaga. Það á ekki heldur að skipta máli hvort eða hvaða trú þú aðhyllist eða hvern þú kýst að elska, þú átt alltaf að eiga sama rétt.
Samfélagið sem ég ólst upp í einkenndist ekki af þessu, enda fannst mér eðlilegt að Davíð Oddsson væri alltaf forsætisráðherra. Samfélagið einkenndist af gróðahyggju og valdafíkn, undirferli og ósanngirni. En samfélagið sem við tökum nú þátt í að byggja upp þarf ekki að einkennast af þessu, og á ekki að gera það.
Við höfum áorkað miklu, en við eigum jafnframt heilmikið starf fyrir höndum. Við erum með hundóánægða stjórnarandstöðu, en eitt hef ég lært á minni stuttu ævi, ef framsóknarmenn og sjálfstæðismenn eru ósáttir, þá eru málin í réttum farvegi. En ef við ætlum okkur að halda áfram þessu góða starfi þurfum við að stilla saman strengi. Við getum gleymt því að halda hér áfram uppbyggingunni ef flokksfélagar eyða tíma sínum og orku í níða félaga sína í fjölmiðlum. Við vitum hvað gerist þegar flokksfélagar ætla að fylgja einungis sinni eigin persónulegu stefnuskrá, við verðum að vinna saman að málefnunum.
Ég biðla til forystu flokksins jafnt sem almennra flokksfélaga að halda áfram baráttunni, gleymið ekki hvað það var sem fékk ykkur til að taka þátt í starfinu í upphafi, sama hvort það var baráttan fyrir kvenfrelsi, Nallinn, NATO. Því um leið og við gleymum hugsjóninni þá er tilgangurinn horfinn. Við ungliðarnir erum enn ósmituð af leikreglum stjórnmálanna og kannski eimir enn eftir af einlægni æskuáranna, hvað sem því líður höldum við okkar hugsjónum á lofti og gerum það sem í okkar valdi stendur til að framfylgja þeim.
Við erum ung vinstri græn og við erum rétt að byrja.
Hofi í október 2011 – Þóra Geirlaug Bjartmarsdóttir