Þjóðarmorð í Kirgistan
Ástandið í fyrrum Sovétríkinu Kirgistan er dæmi um þau átök sem geta átt sér stað milli þjóðarbrota þegar línur eru teiknaðar á landakort í kjölfar fall Sovétríkjanna. Sömu erfiðleikar hafa komið upp víða til dæmis í ríkjum Afríku sem mynduð voru af nýlenduherrum. Landamæri milli Kirgistan og nágrannaríkisins Úsbekistan heppnuðust ekki betur en svo að fjölmennt þjóðarbrot Úsbeka býr nú innan landamæra Kirgistan. Stjórnmál landsins hafa verið í molum síðan ríkið öðlaðist sjálfstæði árið 1991. Forseti landsins Bakíjev er í útlegð í Hvíta Rússlandi og bráðabirgðastjórn hefur verið við völd síðan bylting var gerð í landinu í apríl á þessu ári. Mikil ólga hefur ríkt í stjórnmálum í Kirgistan og hafa sérfræðingar í málefnum landsins líst yfir áhyggjum af blóðsúthellingum.
Nú er ljóst að hafnar eru skipulagðar þjóðernishreinsanir á Úsbekum í Kirgistan. Tölum ber ekki saman og hljóma upp á nokkuð hundruð upp í nokkur þúsund. Talið er að um 400.000 manns hafi þurft að flýja heimili sín. Heilu borgirnar eru ein rjúkandi rúst. Ég fæ ekki betur séð en að það sé hafið þjóðarmorð Kirgisa á Úsbekum. Auk þess berast fréttir af skipulögðum nauðgunum Kirgisa á Úsbeskum konum og stúlkubörnum.
Á meðan gerir alþjóðasamfélagið lítið sem ekkert. Bæði Rússar og Bandaríkjamenn eru með herstöðvar í landinu vegna hernaðarlegs mikilvægis þess gagnvart Afganistan. Nærvera Rússa og Bandaríkjamanna í landinu er einungis til að tryggja þeirra eigin hagsmuni. Þeir hafa ekki áhyggjur af öryggi almennra borgara og skipulögðu ofbeldi gegn ákveðnu þjóðarbroti í landinu.
Ný stjórnarskrá var samþykkt í þjóðaratkvæðagreiðslu á dögunum. Ný stjórnarskrá er talin skipta miklu máli fyrir lýðræðisumbætur í landinu. Það er einlæg von mín að svo verði. Þetta stef hljómar kunnuglega – þjóðarmorð sem framin eru meðan alþjóðasamfélagið sefur. Það vekur ugg hversu lítið er fjallað um málið í íslenskum fjölmiðlum - þá einna helst að fjallað hafi verið um málið á vef Morgunblaðsins. Ég vona svo sannarlega að alþjóðasamfélagið taki við sér sem fyrst. Það verður að grípa til alvöru aðgerða áður en annað Rawanda á sér stað.
Morð á saklausum borgurum á aldrei að líðast, þó svo að það sé ekki olía í landinu!
Elín Sigurðardóttir
höfundur situr í stjórn Ungra vinstri grænna
Greinin birtist á Smugunni 29. júní 2010