Loksins ein hjúskaparlög á Íslandi!
Ég fagna því að loksins hafi verið samþykkt ein hjúskaparlög á Íslandi. Baráttan fyrir sjálfsögðum mannréttindum samkynhneigðra hefur mætt andstöðu á ótrúlegustu stöðum og því hafa þessar sjálfsögðu réttarbætur samkynhneigðra tekið mun lengri tíma en ég hefði talið nauðsynlegt. Á alþjóðlegum baráttudegi samkynhneigðra þann 27. júní næstkomandi sitja loksins allir landsmenn við sama borð þegar þeir ákveða að ganga í hjónaband. Þessari sjálfsögðu réttarbót á stöðu samkynhneigðra á Íslandi ber að fagna.
Ég fagna því að dóttir mín fái að alast upp í samfélagi þar sem ekki er brotið á sjálfsögðum mannréttindum fólks eftir því hvern það elskar. Ég fagna því að íslensk stjórnvöld hafi stigið það skref að viðurkenna sjálfsögð mannréttindi samkynhneigðra. Á sama tíma og ég fagna þessum árangri þá harma ég þá staðreynd að til sé ríkisstofnun sem áfram hefur heimild til að mismuna íbúum þessa lands, ef það brýtur gegn sannfæringu opinberra starfsmanna. Þá er ég að vísa til þess að prestum Þjóðkirkjunnar er heimilt að neita að gefa saman samkynhneigt par ef að jafnrétti samkynhneigðra og gagnkynhneigðar stríðir gegn trúarlegri sannfæringu þeirra.
Ef (þjóð)kirkjan ætlar að vera kirkja þjóðarinnar og þar með ríkisstofnun þá eru starfsmenn hennar, prestarnir, opinberir starfsmenn. Það er vandséð hvernig þeir geta setið við annað borð en aðrir opinberir starfsmenn. Þessi afstaða (Þjóð)kirkjunnar er ekkert öðruvísi ef aðrir opinberir starfsmenn myndu neita að þjónusta íbúa þess lands vegna uppruna, kyns eða hörundslitar. Ég er ekki viss um að við myndum samþykkja það, hvað þá fagna því.
Þessi afstaða (þjóð)kirkjunnar er með öllu óásættanleg. Ég fagna ummælum þeirra presta sem hafa stutt réttarbætur samkynhneigðra en opinberir starfsmenn eiga ekki að hafa val um að mismuna og ganga gegn lögum um jafnrétti, án þess að þurfa að mæta neinum afleiðingum. Ef (þjóð)kirkjan vill endilega halda í mismununarákvæðið sitt þá er vænlegasti kosturinn í stöðunni vissulega að aðskilja ríki og kirkju, en meðan að kirkjan heyrir undir ríkið verður hún að fylgja settum lögum og hætta að mismuna fólki á grundvelli kynhneigðar þeirra. Það hlýtur að vera sjálfsögð krafa.
Elín Sigurðardóttir
höfundur situr í stjórn UVG og er fulltrúi VG í mannréttindaráði Reykjavíkurborgar
Greinin birtist á Smugunni 16. júní 2010