Fyrirgefning syndanna – og eilíft líf Sjálfstæðisflokksins?
Nokkru fyrir páska líkti fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins eigin starfslokum í Seðlabankanum við krossfestingu Krists. Félagar hans í Sjálfstæðisflokknum hafa eflaust hugleitt hvort manninum skyldi ekki leiðast að láta krossfesta sig, alla vega vantaði hann félagsskap. Nú hafa þeir neglt fráfarandi framkvæmdastjóra sinn upp á kross, gamla formanninum til samlætis. Það kom reyndar ekki til af góðu, en einhverja peðfórn varð að færa þegar að upp komst að Sjálfstæðisflokkurinn hefur verið rekinn á tugmilljóna styrkjum frá útrásarvíkingum. Styrkirnir skiluðu sér í peningaskápinn í Valhöll korteri áður en að ný lög um að fjárframlög til stjórnmálaflokka mættu ekki vera hærri en 300.000 kr. tóku gildi – en þau lög voru sett til að koma í veg fyrir spillingu, að sögn Geirs Hilmars Haarde, þáverandi formanns Sjálfstæðisflokksins.
Það sem er kannski toppur hneykslisins er ákvörðun flokksforystunnar um að skila ekki öllum peningunum frá vinum sínum í Landsbankanum. Nú segja þeir 5 milljónir vel innan eðlilegra marka – þó að sömu Sjálfstæðismenn hafi tekið þátt í að setja mörkin í 300.000 krónur. Svona geta mörk verið teygjanleg, sér í lagi þegar að um er að ræða Sjálfstæðisflokkinn og gjaldþrota Landsbanka sem að skilur eftir sig skuldir handa landsmönnum að borga næstu áratugi. Tilraun flokksforystunnar til að láta gamla formanninn sinn taka alla sök á málinu er einnig aumkunnarverð. Halda þau virkilega að einhver trúi því að Geir Hilmar Haarde hafi unnið vinnuna fyrir þá tvo framkvæmdarstjóra sem Sjálfstæðisflokkurinn var með á þeim tíma? Og að hann hafi verið potturinn og pannan í fjáröflunarleiðangri flokksins meðfram þvi sem hann sinnti flokksformennsku, þingmennsku, og var forsætisráðherra? Er ekki í allt í lagi?
Nei, það er ekki allt í lagi. Ef Sjálfstæðismenn vilja hins vegar laga það sem hægt er að laga þá gætu þeir byrjað á að opna bókhald sitt, og ekki bara fyrir árið 2006 heldur aftur fyrir tíma einkavæðingar bankanna. Það sama á við um Framsóknarflokkinn og Samfylkingu. Auk þess ætti að opna bókhald vegna kostnaðar einstaklinga við prófkjör fyrir Alþingiskosningarnar 2007 og 2003. Eiga kjósendur ekki rétt á að vita hverjir borguðu fyrir dýrar kosningaherferðir einstaklinga sem að sendu bæklinga um sjálfa sig með Fréttablaðinu heim í hús, opnuðu kosningamiðstöðvar og auglýstu útum hvippinn og hvappinn?
Til að fá fyrirgefningu syndanna verða menn að biðjast fyrirgefningar. Enn hefur enginn beðist fyrirgefningar eða tekið ábyrgð á þeirri siðleysu að falast eftir þessum styrkjum og taka við þeim. En jafnvel ef Sjálfstæðismenn hafa það í sér að biðjast fyrirgefningar, trúa menn þá virkilega á fyrirgefningu syndanna, upprisu flokksins og eilíft líf hans? Eftir hálfan mánuð fáum við svar við því hvort að Íslendingar trúa á flokkinn og það sem hann segir þeim, eða hvort þeir trúa því sem þeir sjá: sundraðan, óábyrgan og spilltan flokk, fjármagnaðan af loftbólufyrirtækjum útrásarvíkinga.
Kannski kemur þá í ljós að fleiri Íslendingar eru trúlausir heldur en Biskupsstofa heldur fram. Ef guð lofar.