Íslenskur landbúnaður og matvælaöryggi
Fyrir um það bil ári hélt forystumaður í íslenskum stjórnmálaflokki því blákalt fram að einhver mesta kjarabót fyrir heimilin í landinu væri að fella niður eða lækka verulega tolla á innfluttum landbúnaðarvörum og opna þar með fyrir stórfelldan innflutning þeirra. Þetta var sagt þó svo að vitað væri að aðeins 6-7 prósent af útgjöldum heimilanna færu í kaup á innlendum matvælum. Svona málflutningur er í besta falli lýðskrum, en þó meir í ætt við áróður gegn bændastéttinni og matvælaframleiðslu í landinu.
Stefnum mataröryggi ekki í voða
Kreppa undangenginna vikna hefur vonandi dæmt þessi sjónar mið dauð og ómerk. Hún hefur sýnt okkur fram á hversu mikils virði það er að innlend matvælaframleiðsla standi sterkum fótum, svo að ekki þurfi að eyða dýrmætum gjaldeyri í kaup á matvælum sem vel er hægt að framleiða hér.
Á sama tíma og rætt er um nauðsyn þess að rýmka fyrir auknum innflutningi matvæla hingað til lands hafa þjóðir, meira að segja innan ESB, gripið til þess ráðs að banna útflutning á korni til að tryggja nægt framboð innanlands. Ef íslenskum bændum eru tryggð eðlileg starfskilyrði er auðvelt að framleiða hér á landi allar þær mjólkurvörur og allt það kjöt sem þjóðin þarfnast. Auk þess hefur kornrækt verið að stóraukast og bændur eru alltaf að ná betri og betri tökum í þeirri ræktun.
Ekki einungis gefur það fyrir heit um að í framtíðinni verði hægt að rækta hér megnið af því fóðurkorni sem landbúnaðurinn þarfnast, heldur hefur brautryðjandastarf fjölskyldunnar á Þorvaldseyri sýnt fram á að vel er hægt að framleiða hér bæði bygg og hveiti í stórum stíl til manneldis. Ekki má heldur gleyma margsönnuðum möguleikum til bleikjueldis í sveitum landsins. Með allt þetta í huga verður að krefjast þess að stjórnvöld geri ekkert sem stefnt geti þessari framleiðslu og þar með matvælaöryggi þjóðarinnar í hættu.
Hreinleiki íslenskrar framleiðslu
Ekki aðeins eru bændur landsins færir um að sjá þjóðinni fyrir öllum þeim matvælum sem að framan eru talin, heldur er hreinleiki framleiðslu þeirra líka einstakur. Við búum við bæði hreint vatn og loft og íslenskir búfjárstofnar hafa lengi verið að miklu leyti einangraðir og eru því að mestu lausir við marga smitsjúkdóma sem herja á nágrannalönd okkar. Eins hefur íslenskum svína- og kjúklingabændum tekist mjög vel til í baráttu sinni við salmónellu og kamfýlóbakter og eru þar í algjörum sérflokki miðað við nágrannalönd okkar.
Það getur ekki verið að stjórnvöld séu tilbúin til að gera nokkuð sem geti stefnt þessari gæðaframleiðslu íslenskra bænda og þar með matvælaöryggi þjóðarinnar í hættu. Því verður að gera þá kröfu að lokað verði fyrir þann möguleika sem opnað er á í matvælafrumvarpinu sem liggur nú fyrir á Alþingi, að hægt sé að flytja hingað til lands hrátt kjöt jafnvel þótt heilbrigðisvottorð fylgi. Það er auðvelt að eyðileggja hreinleika og góða ímynd búvara með skammsýnum aðgerðum, en erfiðara er að ná þeim til baka.
Það hefur alltaf verið nauðsyn að standa vörð um íslenskan landbúnað en aldrei sem nú á óvissum og erfiðum tímum. Við vitum hvað við höfum, en ekki hvað við hljótum. Stöndum því vörð um landbúnaðinn og veljum íslensk.