Nú eru örfáir dagar í kosningar. Það er frekar furðulegt að standa í kosningabaráttu á þessum erfiðu tímum. Kosningabaráttan er rétt nýhafin en samt eru flestir löngu komnir með upp í kok af stjórnmálum ...

Umfram allt krefst ég þess af þeim fulltrúum sem ég kýs til að fara með mitt umboð á Alþingi að þeir komi fram af heiðarleika og hreinskilni.

Sjálfstæðismenn segjast hvergi hafa komið nærri hruninu – það hafi verið „ófyrirsjáanlegt“. Þegar hlutirnir eru skoðaðir nánar þá kemur í ljós að síðastliðin 18 ár voru ekki góðæri heldur hrunadans Sjálfstæðisflokksins.

Sitjandi stjórn Vinstri grænna og Samfylkingar er aðgerðastjórn og hefur alls ekki setið auðum höndum í þá 70 daga sem hún hefur haldið í stjórnartaumana. Furðu sætir hvað listinn yfir afrek hennar er langur.

Við viljum forgangsraða þannig að allir hafi jafnan aðgang að menntun og heilbrigðisþjónustu óháð efnahag. Við viljum ráðast gegn stéttskiptingu og fátækt í landinu og skapa aðstæður til þess að allir geti lifað með reisn.

Við verðum að gera okkar til þess að tryggja lífsskilyrði á jörðinni og við verðum að leyfa komandi kynslóðum að njóta náttúrunnar. Þegar öllu er á botninn hvolft þá eru umhverfismál stærsta kosningamálið.

Í kosningum til Alþingis þann 25. apríl nk. tökum við kosningabærir Íslendingar eina af okkar stærstu pólitísku ákvörðunum. Við verðum að horfast í augu við okkur sjálf og svara spurningunni: Hvernig samfélag vil ég?

Stundum skil ég ekki okkur Íslendinga. Þrátt fyrir að hafa leikið aðalhlutverkið í efnahagshruni sem á sér enga hliðstæðu í Íslandsögunni mælist Sjálfstæðisflokkurinn enn með fjórðungsfylgi meðal kjósenda. Af hverju?

Eftir margra vikna uppreisn fólksins í landinu steig ríkisstjórnin loks af sínum háa stalli. Það gerði hún ekki vegna iðrunar né vegna þess að hún teldi sínum tíma lokið. Ríkisstjórnin vék vegna uppgjafar. Hún gafst upp fyrir lýðræðinu.

Nú sem aldrei fyrr þurfum við að standa vörð um íslenskt velferðarkerfi. Öflugt velferðarkerfi sem rekið er á samfélagslegum grunni er eina von margra sem fastir eru í viðjum fátæktar.

Þegar þing kom saman eftir jólafrí beið þingmanna stórt og mikið verk: að laga efnahagsvanda þjóðarinnar eftir hrunið snemma í október á síðasta ári. Sjálfstæðisflokkurinn var þá í valdastöðu og fólk beið eftir úrlausnum á vandanum sem einmitt Sjálfstæðisflokkurinn kom okkur í.

Nokkru fyrir páska líkti fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins eigin starfslokum í Seðlabankanum við krossfestingu Krists. Félagar hans í Sjálfstæðisflokknum hafa eflaust hugleitt hvort manninum skyldi ekki leiðast að láta krossfesta sig, alla vega vantaði hann félagsskap.

Einn af hverjum fjórum einstaklingum í landinu er yngri en 18 ára, en hvar er rödd þessa fólks?

Leið unga fólksins út úr kreppunni er sjálfbær þróun – að sóa ekki meiru en við getum skapað og skilja ekki landið eftir í verra ástandi en við fengum það.

Öll framkoma Sjálfstæðisflokksins á Alþingi  að undanförnu hefur snúist um að tefja brýn verkefni á erfiðum tímum.

Það er auðvelt að eyðileggja hreinleika og góða ímynd búvara með skammsýnum aðgerðum, en erfiðara er að ná þeim til baka.