Jókerinn stelur landsfundi Sjálfstæðisflokksins
Nú þegar innan við 4 vikur eru til kosninga eru þeir sem afskipti hafa af pólitík farnir að búa sig undir að baráttan harðni. Jafnvel að pólitískir andstæðingar taki fram skítadreifarann og gusi sem mest þeir mega, með tilheyrandi skítalykt. Fnykurinn lá strax í loftinu þegar að varaformaður Sjálfstæðisflokksins dustaði rykið af skattagrýlunni sem flokkurinn notar alltaf, líka núna þegar að hann er búinn að koma Íslandi á hausinn og valið stendur greinilegar en nokkru sinni á milli þotuliðsins og velferðar almennings. Steingrímur J. er víst hinn nýji Skattmann, en Jókerinn gamansami í dulargervi Davíðs Oddssonar birtist óvænt uppá sviði á landsfundi Sjálfstæðismanna og stal fundinum – og þá klöppuðu Sjálfstæðismenn.
Davíð vill ekki dansa nektardans, en gerir grín að því að rætt sé að banna hann. Það kemur ekki á óvart að holdgervingur Sjálfstæðisflokksins snúi blinda auganu að rökum fyrir banni við nektardansi, eins og sterkum tengslum þessarar „atvinnugreinar“ við vændi, mansal og ofbeldi gegn konum. Enda er öryggi kvenna aukaatriði þegar glímt er við efnahagskrísu, eða það má skilja af bröndurum Jókersins sem líkir eigin starfslokum við krossfestingu krists. Fyrir þessum skrítlum var mikið klappað.
Sjálfstæðismönnum fannst það aðeins minna fyndið þegar að Davíð sagði sýndarmennskuplagg flokksins, endurreisnarskjalið sem að firrir stefnu flokksins ábyrgð en sakfellir fólkið sem stefnunni fylgdi, ekki vera pappírsins virði heldur sorglega sóun á trjám. Síðan hraunaði hann yfir ritstjórann Vilhjálm Egilsson, sem að hefur þó gert sitt besta við að fylgja flokkslínunni síðustu vikur, m.a. með því að hvetja fyrirtæki til að hækka ekki laun almennra starfsmanna, þó þau hafi efni á því. Flokksmenn létu þessa einu feilnótu Jókersins sem vind um eyru þjóta og klöppuðu uppistandaranum lof í lófa að skemmtuninni lokinni.
Á föstudegi leit allt út fyrir að Sigurði Kára Kristjánssyni tækist að stela senunni með hinum stórkostlegu ummælum: „Vilji Sjálfstæðisflokkurinn halda yfirráðum sínum yfir sjávarútvegsauðlindinni, þá hafnar Sjálfstæðisflokkurinn aðild að Evrópusambandinu“. Þó að ummæli Sigurðar Kára séu afar merkileg, þá er ekki víst að honum hafi einum og sér tekist að reita 5% af fylgi Sjálfstæðisflokksins eins og Davíð gerði með ræðu sinni. Eitthvað segir mér að þessu fylgi verði ekki náð til baka með léttum orðaleikjum um íslenskar mjólkurafurðir að hætti hins nýja formanns.
En kannski er rangt að segja að Davíð hafi klúðrað fundinum með ræðu sinni.
Ábyrgðin á klúðrinu liggur miklu frekar hjá fundargestunum sem klöppuðu sem einn maður fyrir foringja sínum.