Herraþjóðarblæti
Til hamingju Ísland! Þjóðin, réttlætið og lýðræðið sigraði þegar ráðamenn landsins viðurkenndu að kosningar væru óumflýjanlegar að ríkisstjórnin fengi ekki sinn margumbeðna vinnufrið fyrr en eftir kosningar. Baráttan er að skila sínu en við megum ekki sofna á verðinum. Þó svo að sigur lýðræðisins hafi verið unnið að sinni, er önnur barátta í aðsigi. Viss öfl í samfélaginu vilja leggja fullveldið að veði.
Viðræður hvorki mátunarklefi né hlaðborð
Það er algengur misskilningur, mýta, sem vissir stjórnmálamenn ýta undir að aðildarviðræður við Evrópusambandið(ESB) séu eins og mátunarklefi sem hægt er að máta flíkur í og skila svo ef þær passa ekki. ESB er öllu heldur eins og önugur klæðskeri sem saumar aðeins föt í einu sniði. ESB tekur ekki tillit til aðstæðna eða hagsmuna þjóða. Frá bæjardyrum ESB séð, eru engir hagsmunir þjóða, bara hagsmunir ESB.
Aðildarviðræður eru ekki heldur hlaðborð sem hægt er að velja girnilegustu réttina og sleppa hinum. Í sögu ESB hefur engin þjóð hlotið heiðursaðild að bandalaginu nema kannski stofnþjóðirnar þ.e. gamla Kola- og stálbandalagið. Engin smáríki hafa fengið að beygja, hvað þá brjóta reglur ESB og það er óskhyggja að halda að Ísland fengi varanlegar undanþágur frá reglugerðafarganinu. Það verður ekki samið – ESB er heilsteyptur pakki sem þjóðir taka við í heild sinni eða sleppa með öllu.
Evran dýru verði keypt
Sterkustu rökin sem heyrast í samfélaginu fyrir ESB-aðild eru hin svokölluðu myntrök. Að vissu leyti myndi upptaka evru veita stöðugleika og trúverðugleika á alþjóðamarkaði en Ísland uppfyllir engan veginn Maastricht-skilyrðin sem eru forsenda upptöku. Evran yrði keypt dýru verði þar sem það er óhjákvæmilegt að taka hana upp án Evrópusambandsaðildar. Aðild að ESB hefði í för með sér afsal fullveldis þar sem öll sett lög frá Brussel yrðu stjórnskipulega bindandi hér óháð samþykki Alþingis, afsal yfirráða yfir auðlindum okkar, afsal sjálfstæðrar efnahagsstjórnar og afsal samningsréttar yfir fiskimiðum. Ísland yrði að taka upp reglugerðir á borð við þjónustutilskipunina sem brýtur gróflega á rétti verkamanna og tollastefnu sem útilokar viðskipti við allar þjóðir utan klíkunnar. Að auki myndi innganga líklega ganga að nokkrum atvinnugreinum landbúnaðar dauðum. Ástæður fyrir því að ganga ekki í ESB eru svo margar og veigamiklar að hvorki myntökin né loforð um ódýrar kjúklingabringur duga til að réttlæta aðild.
Þjóðin á ekki að gefast upp
Næstu kosningar snúast um uppgjör við hugsunarháttinn og gildin sem steyptu Íslandi í botnlaust skuldafen. Þær snúast um læra af 17 ára reynslu og að beita gagnrýninni hugsun áður en merkt er við kjörseðilinn. Þær snúast ekki um inngöngu né aðildarviðræður við eina herraþjóð né aðra. Mistök hafa verið gerð á mörgum stöðum og við verðum að spyrja okkur hverjum við treystum til að koma Íslandi aftur á flot.
Vanhæfni fyrrverandi ríkistjórnarinnar kom í ljós í október síðastliðnum og vantraust til hennar hefur jókst dag frá degi. Þó svo að ráðamenn hafi ekki staðið sig ekki í stykkinu, þýðir það ekki að þjóðin sé dæmd til að kjósa yfir sig vanhæfa ráðamenn. Það þýðir ekki að hún eigi gefast upp, bregða búi og ráða sig í vist í Brussel. Það væri afleitt ef fullveldinu sem forfeður okkar börðust fyrir svo áratugum skipti, væri kastað á bug eftir aðeins 90 ár. Það er afleitt ef 1. desember 2008 var síðasti fullveldisdagur okkar. Við getum ekki gefist upp.
Brynja Björg Halldórsdóttir og Tómas Gabríel Benjamín