14.1.2009 Steinunn Rögnvaldsdóttir

Slítum stjórnmálasambandi við Ísrael

Bráðum hefur innrás Ísraelshers á Palestínumenn á Gaza kostað 1000 manns lífið. Þriðjungur fallinna eru börn. Fréttamyndir af syrgjandi foreldrum og munaðarlausum börnum hafa hreyft við íslensku þjóðinni. Efnt er til mótmæla, ræður fluttar, ótal greinar skrifaðar og krafa almennings er skýr: Ísland verður að gera sitt til að stöðva blóðbaðið. Eins og reynslan sýnir er besta leiðin til þess að setja þrýsting á ísraelsk stjórnvöld að slíta stjórnmálasambandi við Ísrael. En íslensk stjórnvöld taka það ekki í mál. Þess í stað rífast ráðherrar við þjóðina, við hvern annan og við sjálfa sig um hvort þau eigi að fordæma blóðbaðið, hvernig það skuli gert og hver eigi að gera það. Ísraelskir ráðamenn eru ekkert miður sín útaf þessum fordæmingum, enda hefur það reynst þeim ágætlega að hunsa slíkt orðagjálfur og fara bara sínu fram.


Enginn stöðvar eineltið á leikvelli heimsmálanna. Þar situr íslenska ríkisstjórnin í sandkassanum og reynir af veikum mætti að reyna að reisa banka-sandkastalann við að nýju, og gefur bresku ríkisstjórninni illt auga, sannfærð um að hún eigi sök á hruninu. En úti á vellinum, fyrir allra augum, eru ísraelsk stjórnvöld að ganga í skrokk á palestínsku þjóðinni. Það er blóð alls staðar, sandur og tár í augum barnsins og það reynir að veikum mætti að verja sig. Hinar ríkisstjórnirnar í sandkassanum kalla skammaryrði til ísraelsku stjórnvaldanna og segjast fordæma svona hegðun, nema bandarísk stjórnvöld sem rétta þeim ísraelsku skóflu svo þau nái betri höggum. Þegar ísraelska ríkisstjórnin hefur svo lokið sér af sest hún í sandkassann og leikur sér með hinum, eins og ekkert hafi í skorist. En það er óvíst að palestínska barnið geti staðið upp aftur. Og ef svo er, þá getur það ekki forðað sér því ísraelsk stjórnvöld koma bara aftur og aftur þar til þau hafa lokið verkinu. Enginn stöðvar þau.


Það þarf einhver að segja stopp og neita að vera já-maður fantsins á leikvellinum. Fyrst og fremst fyrir palestínsku börnin, til að sýna þeim að það er einhver sem þorir að standa upp fyrir minnimáttar, einhver sem gerir það kannski þess virði fyrir þau að þrauka. En það er líka fyrir okkur sjálf, því hvernig getum við lifað við okkur sjálf ef við horfum á ofbeldið, sjáum blóðið og tárin og heyrum ópin – og gerum ekkert nema huga að sandkastalanum okkar? Hvernig eigum við að horfa í augu okkar eigin barna og segja þeim að við gerðum ekkert fyrir börnin í Palestínu? Það er of mikið í húfi. Slítum stjórnmálasambandi við Ísrael strax – stríðinu verður að linna.

Senda grein