Hvernig krakkar eru þetta sem eru að mótmæla?
Svo hljóðaði spurning blaðamanns sjónvarps mbl.is í garð lögreglumanns sem stóð sallarólegur með mótmælanda svo aðþrengdan að „krakkinn“ var eiginlega uppá bakinu á honum í mótmælum gærdagsins við ráðherrabústaðinn. Gildishlaðin spurning blaðamannsins vakti athygli mína þar sem ég sat við tölvuna mína og fylgdist með á meðan ég reyndi að hrista svefndrunga skammdegisins af mér. Ég þóttist skilja að svo væri komið að þessi blaðamaður teldi ekki lengur að fullorðið fólk hefði í sér dug til að standa í lappirnar og mótmæla þegar valtað er yfir það og lýðræðislegan vilja þess. Nei, það hlutu að vera krakkakjánar sem ögruðu valdinu. Þó er augljóst þegar að nánar er að gætt að allt fólkið sem tók þátt í mótmælunum var sjálfráða og komið í fullorðinna manna tölu, nógu gamalt til að eignast börn, nógu gamalt til að kjósa og nógu gamalt til að verða gjaldþrota.
Með því að kalla fullorðið fólk „krakka“ er blaðamaður meðvitað eða ómeðvitað að gera lítið úr þroska einstaklinganna sem eru viðfangsefni fréttarinnar. Aðeins krakkakjánar láta sér detta í hug að mótmæla skorti á lýðræði, púa á ráðherra eða reyna að stöðva handtöku félaga sinna. Það er eitthvað sem krakkar gera. En hvað gera hin „fullorðnu“?
Jú, hin fullorðnu eru þau sem sigldu okkur í kaf. Það var fullorðna fólkið sem að klúðraði málunum og kálaði íslensku efnahagslífi með græðgi, kreddum og eiginhagsmunagæslu. Það er fullorðna fólkið sem hefur skuldsett börnin sín, brotið sparigrísinn þeirra og farið á fyllerí fyrir klinkið. Það er fullorðið fólk sem að neitar að taka ábyrgð á gjörðum sínum. Og það er fullorðna fólkið sem „krakkarnir“ eiga að taka sér til fyrirmyndar, er það ekki? Við eigum að halda áfram að vera meðvirk, rétta foreldrunum rauðvínsflösku og bíllykla, spenna beltin, halda fyrir augun og vona hið besta. Afsakið, en það er vond hugmynd. Ég held að við munum ekki koma heil útúr því. En ef við hlustum á krakkana sem hafa ekki eyðileggingu efnahagslífs á samviskunni heldur kjark og þor til að berjast fyrir betra samfélagi, þá kannski eigum við séns. Séns á að koma bæði börnum og fullorðnum heilum úr þessari salíbunuferð.
Greinin birtist áður í DV þann 10. desember 2008