Hervæðing Íslands
Ég Hef alltaf verið þeirrar skoðunar að við Íslendingar eigum að berjast fyrir friðsamlegri sambúð þjóða. Við eigum að hafa kjark til þess að halda uppi sjálfstæðri utanríkisstefnu sem fordæmir stríðsrekstur og mannréttindabrot af öllu tagi þótt ýmsar vinaþjóðir okkar kjósi að fara aðrar leiðir.
Herlaust land?
Nú hefur Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, utanríkisráðherra, lagt fram frumvarp á Alþingi til varnarmálalaga. Verði frumvarpið að lögum kemur það til með að stórauka hernaðarleg umsvif Íslendinga og gera okkur að fullgildum þátttakendum í hernaðarbandalaginu NATO. Við myndum til dæmis sitja á herráðsfundum, borga í svokallaðan Mannvirkjasjóð og veita aðstoð sem er „hernaðarlegs eðlis“ eins og stendur í frumvarpinu. Þá er í frumvarpinu búið að lögbinda reglulegar heræfingar erlendra hermanna hér á landi, en íslenska þjóðin borgar að sjálfsögðu reikninginn. Þar með stríðir frumvarpið augljóslega gegn öllum fyrirheitum um að Ísland sé herlaust land. Loks stendur í frumvarpinu að utanríkisráðherra geti vikið málsmeðferðarreglum laganna frá „ef brýnir varnarhagsmunir krefjast“ án þess að tiltekið sé í hverju það felst. Utanríkisráðherra virðist sem sagt vera kominn með einhverskonar alræðisvald yfir varnarmálum þjóðarinnar sem hann getur beitt eða í það minnsta hótað að beita þegar honum sýnist.
Hver er ógnin?
En til hvers erum við að ráðast í þessa miklu hervæðingu? Við eigum enga þjóð sem óvin og höfum aldrei ráðist á annað ríki. Auk þess er ekkert á Íslandi til þess að ráðast á meðan við erum herlaus þjóð. Það verður aftur á móti að teljast staðreynd að því meiri sem umsvif okkar í hernaðartengdri starfsemi verða þeim mun stærri verður þessi ógn. Vilji ríkisstjórnin auka öryggi Íslendinga væri réttara að setja fjármuni í hina fjársveltu starfsemi lögreglunnar eða efla almannavarnir.
Ef við Íslendingar viljum leggja okkar af mörkum í baráttu fyrir friði og mannréttindum í heiminum er þetta frumvarp stórt skref í ranga átt.
Greinin birtist einnig í Morgunblaðinu þann 8. apríl 2008