Hernaður bundinn í lög
Utanríkisráðherra hefur lagt fram á Alþingi frumvarp til varnarmálalaga sem mun brjóta blað í íslandssögunni verði það samþykkt óbreytt. Vera herliðs á Íslandi á friðartímum verður bundin í lög í fyrsta skiptið í sögunni með ákvæði um heræfingar hér á landi. Auk þess munum við veita NATO aðstoð sem er „hernaðarlegs eðlis" eins og segir í frumvarpinu, án þess að það sé útskýrt nánar með hvaða hætti. Allt er þetta svo fjármagnað með skattpeningum okkar.
Með þessu frumvarpi er verið að lögfesta þátttöku Íslands í hernaðarstefnu sem er í sífelldum vexti víða um heim með skelfilegum afleiðingum. Ófriðarbálin loga víða, kannski mest áberandi í Írak, Afganistan og í deilum Ísraels og Palestínu um þessar mundir. Það eru einmitt þar sem hnefaréttinum hefur verið harðast beitt, það er þar sem hugmyndafræði hernaðarhyggjunnar hefur náð fram að ganga. Og niðurstaðan er auðvitað meiri eymd og meiri mannsföll. Gjaldþrot hernaðarhyggjunar sem leið til friðar er augljóst en þeir einu sem vilja ekki átta sig á því sitja í herráðum NATO. En hvað með að reyna frið? Hvað með að við sækjumst eftir því að eignast vini í stað óvina til að miða byssum að eða henda sprengjum á?
Varnarmálafrumvarp utanríkisráðherra er ekki aðeins uppgjöf fyrir hernaðarhyggjunni heldur lóð á vogarskálar hennar. Því samkvæmt frumvarpinu mun Ísland taka fullan þátt í hernaðarstarfi NATO, þar á meðal starfinu í herstjórnarmiðstöðvum bandalagsins. Ekki er hægt að skilja það öðru vísi en svo að Íslendingar munu framvegis taka þátt í ákvörðunum NATO, t.d. um það hvaða þorp eigi næst að sprengja í loft upp í Afganistan.
Vera má að einhverjum í utanríkisráðuneytinu finnist það spennandi tilhugsun. En Íslendingar horfa úr fjarlægð á þjáningar fórnarlambanna og á næstum óraunverulegar tölur um mannslíf sem hafa tapast. Tölur á blaði sem eitt sinn voru manneskjur sem lifðu, hlógu og grétu og fundu til þegar lífið var tekið frá þeim. Og við spyrjum okkur: Til hvers?
Birtist áður í Fréttablaðinu þann 17. mars 2008