Prestar í skólastarfi
Að undanförnu hefur mikið verið rætt um aðkomu presta að skólastarfi. Þessi umræða hefur að mestu snúist um trúmál. Í henni hafa stór orð fallið um eindregnar skoðanir minnihlutahópa, aðför að íslensku kirkjunni og svo framvegis. Ég sjálfur er skráður í þjóðkirkjuna og uni hag mínum vel í þeim félagsskap. Nú langar mig til að bæta við sjónarhorni sem mér finnst hafa vantað í umræðuna.
Í starfi mínu sem kennari hef ég verið þeirrar gæfu aðnjótandi að kynnast nemendum úr ýmsum þjóðfélagshópum. Á Íslandi búum við við þau forréttindi að í skólanum er leitast við að gefa öllum jöfn tækifæri til náms þrátt fyrir mismunandi efni og aðstæður á heimilum. Samstaða hefur verið um þetta fyrirkomulag skólakerfisins hingað til. En samfélagið stendur ekki í stað. Á undanförnum árum hefur nemendahópurinn orðið fjölbreyttari en áður og hlutfall fjölskyldna með fjölmenningarlegan bakgrunn hefur aukist sem og hlutfall þeirra fjölskyldna sem hafa kosið að taka upp nýja siði.
Í stað þess að horfa á málin út frá trúfélögum langar mig til að horfa á málin út frá nemendunum. Nemendurnir sækja skólann í þeirri góðu trú að þeim sé ekki mismunað á nokkurn hátt, hvorki á grundvelli kynferðis, efnahags, trúarskoðana eða annarra hluta. Hvaða skilaboð eru þessi börn að fá þegar þau eru aðskilin frá félögum sínum innan veggja skólans vegna ólíkra trúarskoðana? Ég efast ekki á nokkurn hátt um að trúbræðrum mínum og systrum gengur gott eitt til með því að kynna kristin gildi innan veggja skólanna. En þarna er á skýran hátt verið að mismuna einstaklingum á grundvelli trúarskoðana og það stenst ekki gagnvart stjórnarskrá landsins.
Ég mæli með því að kirkjan haldi áfram að bjóða upp á öflugt barnastarf en noti til þess sínar kirkjur og safnaðarheimili. Jafnframt mæli ég með því að önnur trúfélög geri slíkt hið sama og foreldrar almennt gefi sér tíma til að ræða við börn sín um hvað í því felst að vera manneskja, trúuð eða ekki. Skólinn sinnir nú þegar þessu hlutverki af hlutleysi eins og skýrt er kveðið á um í aðalnámskrá í kristnum fræðum, siðfræði og trúarbragðafræði en þar segir: Skólinn er fræðslustofnun en ekki trúboðsstofnun og er því fyrst og fremst ætlað að miðla þekkingu og auka skilning á kristinni trú og öðrum trúarbrögðum.Grundvallaratriðið er að stjórnendur skólanna virði ákvæði aðalnámskrár og falli ekki í þá gryfju að mismuna nemendunum á grundvelli trúarskoðana þeirra.
Greinin birtist 10.desember í Fréttablaðinu