Réttur allra barna
Barnasáttmáli Sameinuðu þjóðanna, útbreiddasti mannréttindasáttmáli í heimi, er átján ára í dag. Aðeins tvö af 193 fullvalda ríkjum jarðarinnar eiga enn eftir að fullgilda sáttmálannn, það eru Sómalía og Bandaríkin. Íslendingar fullgiltu barnasáttmálann í nóvember árið 1992. Þrátt fyrir að síðan séu liðin 15 ár má spyrja hvort við, og þá sérstaklega stjórnvöld, tökum sáttmálann í raun og veru alvarlega. Til að mynda má benda á þá staðreynd að enn vantar töluvert uppá að Ísland uppfylli ákvæði Barnasáttmálans um að tryggja öllum börnum velferðaröryggi.
Um 6,6 % íslenskra barna búa við fátækt. Einhver kann að segja að þetta sé lág prósentutala en að baki henni eru engu að síður þúsundir íslenskra barna. Fyrir þeim er fátækt veruleiki. Lífsskilyrði þessara barna eru almennt verri en þeirra sem búa við eðlilegar aðstæður. Þau eru líklegri til að veikjast, hafa brotna sjálfsmynd og stríða við andlega vanlíðan. Þá hafa þau ekki sömu tækifæri og önnur börn, til dæmis til tómstundaiðkunar og framhaldsmenntunar. Að auki eru miklar líkur til þess að fátækt haldist í fjölskyldum kynslóð eftir kynslóð. Með öðrum orðum þá eiga börn sem alast upp við fátækt erfitt með að losna úr þeim vítahring sem fátækt þegar þau eldast og þar af leiðandi búa þeirra eigin börn oft líka við skort.
Íslensk stjórnvöld hafa það í hendi sér að tryggja öllum börnum öryggi frá hinum köldu krumlum fátæktar, því það eina sem til þarf er pólitískur vilji. Þau gætu til dæmis byrjað á því að hækka skattleysismörk og veita raunhæfar barnabætur. Ísland er eina Norðurlandið þar sem að barnabætur eru tekjutengdar. Þær að skerðast við 77.472 krónur hjá einstæðu foreldri, en til samanburðar má geta þess að lágmarksframfærsla einstæðs foreldris eru 190.000 krónur og því ljóst að fáir njóta óskertra barnabóta. Til að gera barnabæturnar að raunverulegum stuðningi þurfa skerðingarmörkin að vera í samræmi við raunveruleikann.
Á hinum Norðurlöndunum er litið á barnabætur sem stuðning við barnið óháð tekjum foreldra þess. Það er í anda Barnasáttmálans sem segir að yfirvöld eigi að tryggja að börnum sé ekki mismunað á nokkurn hátt vegna stöðu forráðamanna þeirra. Íslensk stjórnvöld eiga að virða Barnasáttmálann sem þau hafa fullgilt og réttindi allra barna til góðra lífsskilyrða. Stjórnvöld mega ekki líta undan, heldur verða þau að horfast í augu við ógnina sem börnunum okkar stafar af fátækt, og ráðast gegn þeirri ógn af fullum krafti.