Sicko
Michael Moore, hinn feiti refsivöndur kapítalískra afla, er nú snúinn aftur með nýrri kvikmynd sem nefnist Sicko og er úttekt á bandaríska heilbrigðiskerfinu. Líkt og í fyri myndum sínum fer Moore fer um víðan völl í umfjöllun sinni, með myndatökulið í eftirdragi, og skapar sýn sem er óumdeilanlega hans eigin á efniviðinn. Opinbert velferðarkerfi er, líkt og t.d. verkalýðsfélög, eitthvað sem Bandaríkjamenn virðast aldrei hafa skilið hvernig virkar, eða aldrei verið leyft að skilja hvernig virkar, enda hefur þeim stöðugt verið innrætt að „sósíalismi“ sé mjög, mjög ljótt orð. Þess í stað þurfa þeir meðal annars að borga of fjár þegar þeir veikjast eða slasast, fyrir meðhöndlun hjá læknum og lyf, þ.e. nema þeir hafi efni á sjúkratryggingu. En jafnvel þeir sem hafa slíka tryggingu eru ekki öruggir um heilsu sína enda eru tryggingafélögin rekin í ágóðaskyni og leita allra leiða til að sleppa við að borga sjúkrakostnað. Moore lítur fyrst á hvernig þetta kerfi reynist Bandaríkjamönnum og ber það síðan saman við kerfin í Kanada, Bretlandi, Frakklandi, og - Kúbu. Í þessum löndum er frí heilsugæsla fyrir alla, fólk greiðir fyrir hið sameiginlega öryggisnet með skattpeningum sínum og þykir það sjálfsagt, enda byggir slíkt kerfi á að hjálpa náunga sínum í raunum, líkt og maður sjálfur myndi vilja þyggja slíka hjálp í eigin raunum.
Það skal tekið skýrt fram fyrir þá sem ekki vita að Michael Moore gerir ekki heimildamyndir, þó að hann þykist gera það. Myndir hans eru það sem kallast áróðursmyndir, pólemískar myndir, en pólitískar bækur eru stundum kallaðar kappræðurit á íslensku. Moore hefur fyrirfram mótaða, einhliða skoðun sem hann setur fram, gjarnan kryddaða með svolitlum húmor, ósmekklegum sentimentalisma, og tónlist. Honum tekst einna best upp þegar hann lætur stjórnast af reiðinni útí hið óréttláta kerfi og nær þá að vera hálfgerð hliðstæða við góða pönkhljómsveit.
Það er æskilegt að taka öllu sem Moore sýnir manni með smá fyrirvara. Má í því sambandi nefna að þegar hann leiðir áhorfendur um opinbera kerfið í Kanada og hinum löndunum þá sýnir hann það sem dásamlegt og gallalaust, enda þótt fullkomið kerfi sé varla mögulegt í nokkru landi. Michael Moore er fyrir löngu síðan orðinn hluti af svokölluðum meginstraumi í kvikmyndagerð, og má deila um hvort það sé gott eða slæmt. Myndir hans eru nokkurs konar Burger King óleikinna ádeilukvikmynda; þær einfalda og hagræða, og ef rökræðan væri eingöngu á þeirra lága plani væri hún harla fátækleg. En e.t.v. neyðist Moore til að beita þeim brögðum sem hann beitir, til að málefni hans fái þá athygli sem þau þarfnast. Á hinn bóginn geta myndir hans verið frábær byrjunarreitur fyrir fólk sem vill kynna sér málefnin, og sem getur næst horft á vandaðri myndir eins og The Corporation eftir Achbar og Abbot.