Forgangsröðun
Rúmar fimm vikur eru til Alþingiskosninga og línur farnar að skýrast. Vinstrihreyfingin - grænt framboð leggur áherslu á umhverfisvernd, félagslegt réttlæti, friðarstefnu og stöðugt efnahagslíf sem hvílir á fjölbreyttu atvinnulífi. Öll miða þessi stefnumál að því að bæta lífsgæði okkar allra sem og komandi kynslóða. Þessar línur hafa reyndar alltaf verið skýrar og koma því engum á óvart. Það sama verður varla sagt um þá flokka sem stjórnað hafa landinu undanfarin 12 ár.
Undanfarin ár hef ég oft velt því fyrir mér hvort stjórnarflokkarnir tveir, Framsóknarflokkur og Sjálfstæðisflokkur, hefðu í rauninni einhverja stefnu, einhverja hugsjón sem þeir fylgdu. Niðurstaða mín hefur aftur og aftur orðið sú að eina stefna þessara flokka er að halda völdum og beita völdunum til þess að festa sig enn frekar í sessi.
Það kom mér því nokkuð á óvart þegar ég frétti að stjórnarflokkarnir hefðu allt í einu fundið mál sem þeim fannst mikilvægara en öll önnur. Þeir höfðu loksins fundið eitthvert mikilvægt mál, einhverja hugsjón, til að berjast fyrir. Þeir urðu því ekki sáttir þegar í ljós kom að málið yrði ekki afgreitt fyrir þinglok. Í kjölfar þess létu þeir öllum illum látum og kenndu öllum öðrum en sjálfum sér um niðurstöðuna.
Ég fór strax að velta því fyrir mér hvað mál þetta væri sem kveikti svona í þeim. Var það að staðfesta táknmál sem móðurmál heyrnarlausra? Var það að gera kaup á vændi refsiverð? Ætluðu þeir að láta fjarlægja Ísland af lista hinna viljugu árásarþjóða? Ætluðu þeir að bæta námslánakerfið? Vildu þeir bæta barnabótakefið? Vildu þeir leggja niður samræmd próf? Vildu þeir gera allt sem í sínu valdi stóð til þess að tryggja jafnrétti kynjanna? Eða vildu þeir kannski stuðla að lögfestingu barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna?
Nei, nei og aftur nei. Þrátt fyrir margar tilraunir þá tókst mér ekki að giska á rétt mál. Málið sem þeim fannst mikilvægara en öll þau sem ég giskaði á var að heimila sölu á léttvíni og bjór í matvöruverlunum.
Það getur vel verið að sumum finnist það mikilvægara en allt annað að auka aðgengi að áfengi, en það er ekki efst í minni forgangsröðun.