Vinalegir trúboðar veikja stoðir menntakerfisins
Ég hef hingað til haft lítið að klaga upp á íslensku þjóðkirkjuna. Að vísu er ég ekki í henni og er hlynnt því að kirkjan ræki sitt starf án stuðnings ríkisins. Sú staðreynd að ég er hlynnt aðskilnaði ríkis og kirkju hefur þó hingað til haft lítil áhrif á viðhorf mín til kristinnar trúar og framgöngu þeirra sem aðhyllast slík trúarbrögð og forsvarsmanna þjóðkirkjunnar hér á landi. Þó svo að ég trúi ekki hef ég alltaf borið virðingu fyrir rétti annarra til að trúa.
Þessi lífssýn mín hefur tekið miklum breytingum eftir að þjóðkirkjan hóf að stunda trúboð meðal grunnskólabarna. Ég get ekki virt rétt annarra en um leið sætt mig við að minn réttur sé fótum troðinn. Þegar dóttir mín mun hefja nám í grunnskóla vona ég svo sannarlega að hún fái notið óhlutdrægs uppeldis í skólanum líkt og ég leitast við að veita henni sjálf.
Hér er ég að vísa til svokallaðrar „Vinaleiðar“ Þjóðkirkjunnar sem er að sögn talsmanna kirkjunnar kristileg sálgæsla sem fer fram í opinberum skólum. Að mínu mati á ekkert trúfélag erindi með trúboð í grunnskóla landsins enda geri ég þá kröfu á íslenska menntakerfið að það sé fullfært um að sinna sálgæslu nemenda án aðstoðar trúfélaga, djákna og presta. Ég geri kröfu á jafnrétti og hlutleysi í íslensku menntakerfi þar sem borin er virðing fyrir trú eða trúleysi nemenda. Einhliða trúarbragðafræðsla líkt og kristinfræði er sömuleiðis tímaskekkja í nútímasamfélagi enda tel ég að nemendur myndu græða mun meira á lærdómi í siðfræði, mannréttindum og trúarbragðafræðum.
Virðum rétt hvers annars.
Auður Lilja Erlingsdóttir