Gamla tóbakið
Þetta á ekki að vera andreykingagrein. Hér stendur ekki til að mála skrattann á vegginn um skaðsemi reykinga umfram það sem efni standa til. Hér er meiningin aðeins að fagna því að lög um reykingabann taki brátt gildi. Slík lög eru gæfuspor.
Skaðsemi sígarettureykinga er lýðnum ljós en samt sem áður er neysla á þeim umtalsverð. Nikótínið er svo bullandi ávanabindandi. Karlmenn sem reykja eru 22 sinnum líklegri til að deyja úr lungnakrabba en reyklausir karlmenn og reykjandi konur 12 sinnum líklegri en reyklausar konur til að deyja af sama kvilla. Það er m.a.s. tjara í þessu, eins og er reyndar tekið fram á sígarettupökkunum í seinni tíð. Það er ekki um að villast: það að reykja sígarettur er svoddan ósiður.
Reykingar væru kannski dálítið skárri ósiður ef þær væru einstaklingsbundnari, eins og t.d. áfengi, og neytandinn héldi skaðlegum efnasamböndum þessarar vöru algjörlega innvortis. T.d. ef hægt væri að fara á barinn og panta sér kokteil sem héti „líkkistunagli“ eða eitthvað álíka og væri einhvers konar sambland, hrist eða hrært, af tjöru, nikótíni, arseniki, blýi, og öllum hinum gómsætu efnunum sem eru í meðal-sígarettu. Á ís. En því miður má finna ófá fórnarlömb óbeinna reykinga. Sjálfsagt sérstaklega meðal starfsmanna á veitingahúsum og börum.
Bann við tóbaksreykingum á veitingahúsum og börum myndi hjálpa mikið við að stuðla að hreinna og heilsusamlegra samfélagi og sparnaði í heilbrigðiskerfinu, að fyrirmynd annarra landa á borð við Írland og Nýja-Sjáland. Í þeim löndum var banninu mótmælt harðlega til að byrja með af eigendum veitingastaða og kráa en almennt fagnað af öðrum íbúum. Eins og stendur í ályktun frá landsfundi Ungra Vinstri-grænna 2006: „Reynsla annarra þjóða af reykingabanninu er almennt góð og kannanir sýna að stór hluti þjóðarinnar er hlynntur slíku banni“.
Það má líka spyrja sig hvort það sé ekki almennt bara kominn tími á sígarettur. Það er ekki eins og þær hafi alltaf verið til; þær komu að öllum líkindum fyrst fram á sjónarsviðið á 18. öld og urðu virkilega vinsælar á 20. öld eftir að hermönnum í heimstyrjöldunum tveimur voru skammtaðar sígarettur. Einu sinni voru hrákadallar á öllum börum. Það var bara í tísku: fólk fór á barinn og hrækti þar í hrákadallana. Svo kom bara tími á það og dallarnir hurfu. Kannski fer að renna upp sá tími að sígaretturnar fari sömu leið og hrákadallarnir.