Við viljum átak í velferðarmálum, núna!
Við Íslendingar erum lítil þjóð sem álítur sig stórþjóð. Eiginlega má segja að við séum minnsta stórþjóð í heimi. Við erum líka fallegasta þjóð í heimi, að minnsta kosti þegar litið er til fjölda alheimsfegurðardrottninga miðað við höfðatölu. Við státum okkur af svo mörgu, þar á meðal því að vera ein ríkasta þjóð í heimi. Velferðarríki. Að minnsta kosti miðað við höfðatölu.
Það skrítna við þetta allt saman er að við þurfum ekki að horfa langt fram fyrir nefið á okkur til þess að sjá að ekki eru allir Íslendingar fallegir. Við þurfum svo að horfa jafnvel styttra til þess að sjá fátækt í einu ríkasta landi heims. Í velferðarríkinu okkar er búið svo illa að þeim sem minnst mega sín að skömm er að.
Ríkisstjórnin upplýsir okkur hátíðlega á tyllidögum um þá uppsveiflu og hagvöxt sem hún hefur skapað hér. Þessi sama stjórn leyfir sér samt aftur og aftur að skera niður þar sem minnst er til, og virðist ekki sjá neitt rangt við það. Kjör aldraðra og öryrkja fara versnandi ef eitthvað er, og til að bæta gráu ofan á svart hækkar gjaldtaka fyrir almannaþjónustu stöðugt.
Heilbrigðisstofnanir glíma við fjársvelti og manneklu. Mikilvæg uppeldis- og umönnunarstörf njóta mikillar vanvirðingar í samfélaginu, sem sést best á launakjörum starfsfólks. Allt mætist þetta svo á endanum. Velferðarkerfið okkar bregst þeim sem mest þurfa á því að halda.
Það er svo sannarlega kominn tími til að afhenda ríkisstjórninni stóra skóflu til þess að moka upp eftir sig skítinn í velferðarmálum. Ef hún treystir sér ekki í verkefnið er tímabært að láta skófluna í hendur annarra. Það er jú tólf ára skítur sem bíður moksturs.