Tryggjum innflytjendum vandaða íslenskukennslu
Þegar Íslendingar setjast að erlendis þá vona ég auðvitað alltaf að vel sé tekið á móti þeim. Það er stórkostlegt að við getum freistað gæfunnar og leitað nýrra og spennandi tækifæra í öðru landi ríku af möguleikum sem ef til vill eru ekki til staðar hér heima. Og ég ber þá ósk í brjósti að þar sé okkur tekið fagnandi og okkur rétt hjálparhönd við að aðlagast, svo að við getum staðið á okkar eigin fótum í nýju samfélagi. Þetta er varla séríslenskur hugsunarháttur, heldur trúi ég því að fólk hvaðanæva í heiminum deili þessum óskum og vonum með okkur. Þar með talið þeir 14.000 erlendu ríkisborgara sem kosið hafa að leita tækifæranna hér í landinu okkar.
Einn allra mikilvægasti hluti aðlögunar er tungumálið, því það gerir innflytjendum mögulegt að taka virkan þátt í samfélaginu. Því er mikilvægt að öllum innflytjendum verði tryggð góð íslenskukennsla óháð búsetu. Sums staðar á landsbyggðinni er íslenskukennsla fyrir innflytjendur þó afar fábrotin. Til marks um þá brýnu þörf sem blasir við þá eru innflytjendur um 18% af íbúafjölda Austurlands.
Íslenskukennsla er oft of dýr fyrir láglaunafólk og staðreyndin er sú að meirihluti innflytjenda hér á landi starfar í láglaunastörfum. Áhuginn er hins vegar til staðar því að samkvæmt könnunum þá vilja um 90% innflytjenda læra meiri íslensku. Þess vegna vilja Ung vinstri-græn að íslenskukennsla fyrir innflytjendur sé þeim að kostnaðarlausu. Landsfundur Ungra vinstri-grænna sl. september samþykkti ályktun um tungumálakennslu innflytjenda og í henni er m.a. var lagt til að stjórnvöld taki upp samstarf með Samtökum atvinnulífsins og verkalýðsfélögum um að tryggja útlendingum viðhlítandi íslenskukennslu á vinnustöðum þeirra ef möguleiki er á. Um 93% innflytjenda eru á vinnumarkaðinum og því er þetta heppilegur vettvangur til að ná til sem flestra innflytjenda.
Burtséð frá mikilvægi þess að veita innflytjendum vandaða íslenskukennslu, er brýnt að á engan hátt sé gengið á rétt þeirra til að varðveita menningarlegan uppruna sinn og móðurmál. Tryggja á börnum af erlendum uppruna kennslu í móðurmáli. Einnig er mikilvægt að veita öllum innflytjendum menningartengda fræðslu og þess vegna ætti að flétta samfélagsfræðslu inn í íslenskukennslu innflytjenda. Í raun og veru ætti auðvitað að vera vönduð fræðsla um trúarbrögð, mannréttindi og fjölmenningu á öllum skólastigum.
Að síðustu skal bent á það að það vill brenna við að innflytjendur fái íslenskuna sína viðurkennda, jafnvel þó að þeir hafi lagt mikið á sig til að ná tökum á tungumálinu. Íslenskan er svo sterkt tákn í þjóðernisvitund okkar að gerðar eru of miklar kröfur til innflytjenda varðandi notkun hennar. Kröfurnar geta jafnvel verið svo yfirþyrmandi að innflytjendur veigri sér við að tala íslensku. Krafan um íslenskukunnáttu verður að vera raunsærri. Fæstir innflytjendur af fyrstu kynslóð munu nokkurn tíman ná fullkomnum tökum á málfræði íslenskunnar. Fyrir þá verður íslenska alltaf annað tungumál. Umburðalynt fjölmenningarsamfélag á að virða það og styðja við bakið á öllum þegnum sínum af alefli.