Hægri grænir verða dæmdir af verkum sínum
Undanfarnar vikur hefur mikil umræða farið fram um náttúruvernd og umhverfismál. Þetta má ekki síst rekja til þess að hægrimenn hafa ákveðið að hætta að sitja á hliðarlínunni og kjósa nú að taka þátt í orðræðunni. Stjórnmálamenn sem telja sig vera "hægri-græna" hafa stigið fram og samkvæmt fréttaflutningi sárnar þeim sú óskammfeilni vinstri manna að reyna að eigna sér málaflokkinn.
Það er mat mitt, að hverjum þeim sem kýs að taka upp hanskann fyrir náttúruna og láta umhverfismál sig varða, beri að fagna. Mér finnst þó fyllilega skiljanlegt, í ljósi sögunnar, að fólk setji spurningarmerki við frelsun hægri manna í þessum málum. Auðvitað ber að fagna fleiri náttúruverndarsinnum. Sem betur fer láta þá fáir blekkjast af tómu orðagjálfri. Það eru því að endingu verkin sem tala og meta hverjir bera hag náttúrunnar fyrir brjósti og hverjir ekki.
Síðastliðin ár hefur verið hægri stjórn við völd á Íslandi. Stjórn þar sem samkeppni, hagvöxtur og gróði eru mælikvarði á hvað er gott og hvað slæmt. Náttúran má sín lítils gagnvart slíkum mælikvörðum. Náttúran hefur orðið undir í samkeppni við skammvinnan gróða og aukinn hagvöxt. Að þessu leyti rekast umhverfisverndarstefna og markaðssjónarmið á. Það er hins vegar að mínu mati ekkert náttúrulögmál heldur á rætur sínar að rekja til meðvitaðrar stefnu stjórnarflokkanna. Stjórnarflokkarnir hafa ákveðið að náttúran sé afgangsstærð sem muni alltaf lúta lægra haldi í samkeppni við lykilhugtök hægristefnunnar.
Markaðsöflin munu ekki leysa vandann af sjálfu sér. Eignaréttur mun ekki leysa vandann. Til að vinna á vandanum þurfum við að sætta okkur við einhverskonar afskipti ríkisins og virkja almenning í stað stórfljóta.
Greinin var birt í Morgunblaðinu 1. október 2006