Nýbúaótti Íslendinga
Það er skrítið að vera Íslendingur: Við eigum æpoda og við borðum svið. Við þráum að leggja land undir fót og segja öllum heiminum hvað við erum æðisleg en þegar heimurinn kemur til okkar viljum við helst ekkert af honum vita. Við lifum í samfélagi sem fyrir löngu varð gegnumsýrt af einstaklingshyggju en samt er enn til fólk sem setur fyrir sig þjóðerni eða litarhátt. Við erum yfirgengilega full af mótsögnum.
Íslenskt samfélag er fjandsamlegt nýbúum. Ríkið vildi helst vera laust við að þurfa að hugsa um þá og þriðjungur þjóðarinnar er tilbúinn til að viðurkenna að stöðva verði aukinn straum nýbúa til Íslands. Í fáránlegum nýbúaótta sínum kasta menn fram fjölmörgum tylliástæðum fyrir þessari skoðun sinni og segja að ?þetta fólk? muni taka störfin frá okkur, að þetta lifi á kerfinu, aðlagist ekki menningunni, útrými íslenskunni, hækki glæpatíðni samfélagsins, komist í valdastöður í samfélaginu og nái kannski yfirráðum! Menn segja að Íslendingar séu of fáir og að nýbúar séu of margir. Við hljótum að vera óskaplega hrædd þjóð.
Kynþáttur er hugtak sem löngu er útdautt og í dag snýst allt um mismunandi menningarheima en ekki ólíka kynþætti. Það er víst mjög nútímalegt. Kynþáttahyggjan er fokin með norðangarranum út í veður og vind en í staðinn hefur sunnanblærinn fært okkur nýrasisma: Stefnu sem hefur ekkert á móti fólkinu ...menningin er bara svo ólík og þess vegna getur fólk hreinlega ekki, að sagt er, lifað saman í sátt og samlyndi. Nýbúar,innflytjendur, útlendingar eiga þannig að hafa óæskileg áhrif á íslenska menningu og stofna henni í voða.
Menning er bara hugtak eða hugmynd. Það er stórt orð sem erfitt er að henda reiður á vegna þess að inntak orðsins er breytilegt. Menning Íslendinga á landnámsárunum er ekki sú sama og hún er í dag. Menning breytist og menning þróast. Það er eðli hennar. Því er það fyrst þegar við meinum menningunni um að þróast og breytast að við höfum óæskileg áhrif á hana og stofnum henni í voða. Af augljósum ástæðum er því nýbúaótti samfélaginu afar hættulegur. Ekki nóg með að hegðun Íslendinga gagnvart nýbúum feli oft á tíðum í sér mannréttindabrot og hreina grimmd að ótöldnum dónaskapnum sem er nú nógu slæmur heldur stofnum við okkar eigin samfélagi beinlínis í bráða lífshættu með fordómunum.
Nú þegar lög um frjálsan atvinnu- og búseturétt launafólks frá átta nýjum EES löndum hafa tekið gildi hér á landi má búast við stórauknum straumi nýbúa til landsins. Þá er brýnt að efla þær stofnanir sem sinna málefnum nýbúa og eru nú þegar undirmannaðar í meira lagi líkt og Alþjóðahúsið í Reykjavík og Alþjóðastofa á Akureyri. Það sem er þó mikilvægast er að breyta hugsunarhætti þjóðarinnar. Það gerist ekki á einni nóttu en ef við legðum okkur öll fram um að bjóða nýbúa velkomna myndi dropinn hægt og bítandi hola steininn. Hvernig væri að kaupa skyr og kókómjólk og bjóða Norsaranum eða Lettanum við hliðina á í heimsókn?