Frábær hátíðisdagur
Loksins er fyrsti maí aftur runninn upp, undirrituðum til mikillar ánægju. Undanfarin ár mæddi nokkuð á þessum merkilega degi og hátíðahöldunum honum tengdum, en manni finnst eins og andstæðingar dagsins hafi blessunarlega kosið að hafa hljótt um sig í þetta sinn. Nema kannski Guðmundur Gunnarsson hjá Rafiðnaðarsambandinu, en forysta Rafís kysi sem kunnugt er heldur að halda daginn hátíðlegan í Húsdýragarðinum með hinum húsdýrunum. Jæja, þetta er kannski það sem við er að búast þegar gamall sjálfstæðismaður er gerður að verkalýðsforingja. Við hin förum þá í kröfugönguna.
Og undirrituðum er það bæði ljúft og skylt að fara í maígöngu. Þær eru ófáar rökræðurnar sem maður hefur átt við hægrisinnaða félaga sína um hvað gangan sé hallærisleg og vitlaus, sem og reyndar dagurinn í heild, og fyrir einhverjum árum skrifaði hinn hægrisinnaði Egill Helgason pistil sem hét ?óskiljanlegur hátíðisdagur? eða eitthvað í þá veru. Það var eins og mönnum fyndist að öllum takmörkum verkalýðsbaráttunnar hefði verið náð, eins fáránlega og sú hugmynd hljómar. Úrtöluraddirnar virtust vera að ágerast með árunum.
Manni finnst þessar raddir hafa verið hljóðar að undanförnu. Kannski sjá þær sóma sinn í því að halda sér saman þegar ófaglært starfsfólk í umönnunarstöðum er mitt í sinni erfiðu kjarabaráttu. Eða vegna þess hvað hér þrífst mikið af félagslegum undirboðum, stunduðum af samviskulausum starfsmannaleigum sem halda hér innflytjendur sem þrælaafl, draugar skepnuskapar sem allir vita af og sem makindalegir Íslendingar á borð við Egil Helgason héldu að heyrði sögunni til. Skammsýni þeirra má nú vera þeim ljós.
Svo lengi sem til er launafólk, þá verður að vera kjarabarátta. Og svo lengi sem til er kjarabarátta, þá er forsenda fyrir því að fara í kröfugöngu á fyrsta maí. Það er falleg hefð sem er rúmlega hundrað ára gömul. Ég geng bæði til að sýna stuðning við þær kröfur sem ekki hafa verið uppfylltar, og eins til að fagna því sem áunnist hefur. Og síðast en ekki síst geng ég vegna þess að ég get það og má. Það hefur nefnilega ekki alltaf verið sjálfsagt þó fólki hætti við að gleyma því, og víða um lönd eru lögregla og her notuð til að koma í veg fyrir það að fólk fari í kröfugöngur. Rétt eins og víða tíðkaðist og tíðkast enn að skjóta fólk sem reyndi að láta ekki arðræna sig. Það er bara svo auðvelt að gleyma því þegar manni er boðið upp á svona mikið brauð og leika, eins og ráðamenn hafa verið að bjóða Íslendinum upp á síðastliðin ár. Menn eru glaptir frá því sem raunverulega skiptir máli, missa sjónar á samstöðunni.
Þess vegna finnst undirrituðum þetta svo frábær hátíðisdagur. Hann er í eðli sínu svo göfugur og göfgandi. Hann leiðir fólk saman. Fyrir hönd Ungra Vinstri-grænna óska ég öllum gleðilegs fyrsta maí.