Enginn vill búa við mengun
Ef maður yrði spurður: ?hvort viltu búa í hreinni borg eða skítugri?? yrði svarið yfirleitt á einn veg. Fæstir myndu kjósa að búa í mengaðri borg en flestir gætu sammælst um að hreint umhverfi væri öllum til góðs. Fæstir myndutil dæmiskjósa að búa í borg þar sem svifryk mælist ítrekað margfalt yfir heilsuverndarmörkum, þannig að svifrykið sest í öndunarfæri karla, kvenna og barna og getur valdið slæmum, þrálátum öndunarerfiðleikum. Reykjavík er nú samt orðin slík borg.
Auðvitað eru margir sem spyrja sig aldrei þessarar spurningar. Það er heldur ekki von, því fólk hefur um nóg annað að hugsa og finnst umhverfismál ekki aðkallandi málaflokkur. Einstaka sinnum hvarflar að Reykjavíkurbúum að mengunin sé nú kannski orðin dálítið slæm uppá síðkastið, með alla þessa bíla á götunum með tilheyrandi útblæstri á eitri í andrúmsloft okkar, en svo víkur hugmyndin úr hugskoti fólks þegar dagsins amstur hellist yfir. Á meðan heldur borgin okkar áfram að drabbast niður.
Auðvitað hefur fólk ekki tíma eða áhuga til að hugsa statt og stöðugt um ástand unhverfisins, þó allir viti að það sé engu að síður mikilvægt. Þess vegna er brýnt að Reykvíkingar velji sér fulltrúa til að huga að þessum málum fyrir þá. Hæfustu fulltrúarnir til þess eru tvímælalaust í Vinstrihreyfingunni- grænu framboði. Með sterkt umboð kjósenda í borgarstjórn væri hægt að gera ótalmargt til bóta, með tiltölulega lítilli fyrirhöfn og kostnaði. Auðveldlega mætti veita ökumönnum umhverfisvænna bíla aukin fríðindi innan borgarinnar, t.d. með gjaldfrjálsum bílastæðum. Hægt væri að hækka tolla á negldum dekkjum og nota þá svo til að niðurgreiða loftbóludekk og venjulega hjólbarða. Göngu- og hjólastígakerfi borgarinnar mætti auðveldlega bæta til muna. Skólar borgarinnar gætu tekið upp samhæfða umhverfisáætlun um að flokka og skila. Borgaryfirvöld gætu hæglega útvegað flokkunartunnur undir pappír og lífrænan úrgang fyrir fjölbýlishús, og með tíð og tíma einnig fyrir einbýlishús. Og þannig mætti lengi telja.
Síðan þyrftu borgarbúar sjálfir bara að tileinka sér lágmarks virðingu fyrir umhverfinu, t.d. með fræðslu um það í leikskólum og grunnskólum ásamt því að vekja fólk hnitmiðað til umhugsunar um hugtök eins og sjálfbæra þróun. Það er svo brýnt, og það yrði svo auðvelt. Þá yrði framtíð hreinnar og betri borgar gulltryggð.
Greinin birtist miðvikudaginn 26. apríl á mbl.is.