Ef við bönnuðum nú flegna boli...
Segjum að maður sé spurður hvað manni finnist um að stelpur raki af sér píkuhárin. Og svari eitthvað á þann veg að manni þyki það pínulítið skrýtin hefð og að stelpur eigi nú bara að gera það sem þeim finnst þægilegast. Þá er nokkuð öruggt að það verði túlkað þannig að maður sé á móti því að stelpur raki af sér píkuhárin. Svona eins og maður vilji banna það með lagasetningum.
Þetta er dæmigert fyrir orðræðuna um konur. Ef þú vilt ekki að konur séu beittar þrýstingi til að stunda kynlífi, eða að þeim sé nauðgað, þá ertu vændur um að vera á móti því að konur sofi hjá. Sjaldan dettur fólki í hug að konur þurfi ekki að fá einhverja forskrift að lífinu sem þær þurfa að hlýða. Að konur geti hver og ein haft sinn háttinn á því, verið með píkuhár, ekki verið með píkuhár, verið stundum með píkuhár og svo framvegis... Ólíkt strákum eiga stelpur að vera allar eins og vilja allt það sama.
Þessi hugmyndafræði smitar eiginlega alla umræðu. Í Fréttablaðinu um daginn var frétt um að dönsk kvennasamtök hefðu mótmælt því að múslimakona sem var þáttastjórnandi í dönsku sjónvarpi bæri höfuðklút í útsendingu. Þetta var útskýrt með þeirri röksemd að klúturinn væri trúartákn sem táknaði kúgun kvenna.
Þessi aðgerð finnst mér draga upp dálítið einfalda mynd af stöðu mála. Eins og í dönsku sjónvarpi séu ekki á hverjum degi fyrir augunum á fólki hliðstæðar táknmyndir úr danskri menningu: Flegnir bolir, fegurðarsamkeppnir, klámfengnar vísanir og jú neim itt. Banna frekar flegna boli? Eða jafnvel hætta að skipa konum fyrir. Þær eru ekki endilega sökudólgarnir.