Hverjir stjórna Íslandi?
Ísland er lýðræðisríki þar sem þjóðkjörin stjórn á að halda um stjórnartauma ríkisins. Almenningur ætti því samkvæmt öllu að vera við stjórnvölin með kjörna fulltrúa í vinnu hjá sér. Undanfarnar vikur og mánuði, í raun undanfarin ár, hafa komið upp ýmis mál sem virðast sýna fram á annað. Vilji almennings virðist ekki ráða för þegar ákvarðanir eru teknar í mikilvægum málum sem snerta landið allt eða einstök svæði innan þess. Það virðist sem geðþóttaákvarðanir ýmissa manna ráða því hvaða valkostir eru teknir til greina. Til að rökstyðja þennan grunn eru hér nokkur dæmi:
Herinn er að fara og er það ákvörðun sem hann tók alveg einn. Það bað hann engin að fara. Í raun var hann grátbeðinn um að vera þó engin væri þörfin fyrir hann. Því ekki að senda hann fyrr burt og leysa þau vandamál sem skapast í þeirri eyðu sem hann skilur eftir sig. Í stað þess var beðið í von og óvon um hvað myndi gerast og svo grátið ákvörðun hans. Þegar einar dyr lokast opnast tvær aðrar og þjóðin öll á að vinna saman í því að nýta það svæði sem herinn skilur eftir sig til að gera eitthvað stærra og betra.
Húsavík fékk álverið og Húsvíkingar fagna. Þessi ákvörðun var ekki tekin af Húsvíkingum, hún var ekki tekin af þjóðinni og hún var ekki tekin af ráðamönnum þjóðarinnar. Hún var tekin af amerískum iðnjöfrum í góðu teiti í New York. Sér engin neitt athugavert við þetta? Það er útsala á raforku Íslendinga og Ameríkumönnum boðið að græða hér milljarða en skilyrðin eru þau og aðeins þau að þeir verði að velja staðinn. Svo fá þeir ýmsa afslætti og kjör sem enginn heilvita maður gæti mögulega dottið í hug að biðja um. Þetta angar eins og verstu spillingarmál Suður-Ameríku.
Stuðningur við Íraksstríð í óþökk Sameinuðu Þjóðanna var einróma samþykktur af stjórnarflokkum. Reyndar voru innan flokkanna einhver mótmæli en þau voru kæfð í fæðingu. Stór meirihluti þjóðarinnar var á móti þessu en á hana var ekki hlustað. Nú er stríðið búið að standa í þrjú ár og ekkert lát á morðum, pyntingum og nauðgunum. Stuðningur við misþyrmingar er ekki eitthvað sem þjóðin ætti að hafa á samviskunni og er aðeins æðstu mönnum ákveðinna flokka um að kenna og ættu þeir að líða martraðir fyrir vikið. Reyndar getur hluti þjóðarinnar kennt sér um að velja þessa menn sem fulltrúa sína.
Fjárskortur ríkisháskólanna er ríkjandi vandamál og virðist stundum sem að hann stafi aðeins af þeirri ástæðu að þeir eigi að gefast upp á harkinu og fara fram á skólagjöld. Virðist engu skipta að stór hluti þjóðarinnar telji menntun það mikilvægasta í okkar samfélagi og styðja eigi við hana af öllum mætti. Menntunin er grundvöllur framfara og án hennar værum við enn í torfkofum með 10 ær og eitt ormafullt hundræksni í okkar umsjá. Ef þjóðin hefði einhvert vald væru háskólar hennar í fremstu röð og þekking sívaxandi auður sem allir ættu hlutdeild að.
Er ríkið fyrir þegnana eða fyrir þá fáu sem unnið hafa fyrir það undanfarinn 15 ár? Út frá þeim dæmum sem nefnd voru hér að ofan er erfitt að sjá annað en að hagsmunir hinna fáu ráði því hvaða ákvarðanir eru teknar í nafni íslenska ríkisins og að þjóðin fáu engu um það ráðið. Er það vilji þjóðarinnar? Ég ætla að vona að svo sé ekki og að þjóðin öll sýni það í orði og á borði hverjir það eru sem ákveða framtíð okkar allra.