Hjartalaus eða heilalaus?
Þegar fólk aðhyllist mismunun, taumlausa græðgi og eigin velgengni á kostnað annarra, mætir það oft einhverra hluta vegna andúð frá öðrum. Eðlilega reynir þetta fólk því mjög oft að fela innræti sitt og eitt sem alltaf er í tísku er að skýla sér á bak við innihaldslausa og voðalega sniðuga frasa. Einn slíkur hljóðar einhvern veginn á þessa leið; "Ungmenni sem ekki er vinstrisinnað er hjartalaust, en fullorðinn sem er vinstrisinnaður er heilalaus". Frábær réttlæting fyrir harðbrjósta fólk, því auðvitað er það alls ekki skynsamlegt að fylgja hjartanu og láta stjórnast af þeim tilfinningum sem gera okkur að manneskjum, samkennd, gæsku og réttlætiskennd, nema að sjálfsögðu að þú viljir verða undir í samfélaginu. Það er bara alls ekki hentugt...
Það er sorgleg tilhugsun að samkvæmt þessu er viðbúið að trú mín á samhjálp, frið og réttlæti eigi eftir að daprast ásamt sjón minni og heyrn, eða týnast í þéttum flóka grárra hára. Margir kvíða ellinni af ótta við að missa heilsuna eða sitt óaðfinnanlega útlit. En ég er blátt áfram farin að kvíða því að verða ekki eins góð manneskja með árunum.
Þegar ískaldur raunveruleikinn hreint og beint veinar inní eyru okkar og kvelst fyrir augum okkar í öllum sínum ljótleika sem stríð, kúgun, mismunun og ofbeldi hafa klætt hann í, gerist þá eitthvað innra með fullorðnum sem að ég veit ekki um? Finna þau þá fyrir einhverju öðru en köldu krumlunni sem grípur um hjarta mitt og kreistir það svo mig verkjar? Eru þetta kannski líffræðilegar breytingar? Lærist það með aldrinum að loka eyrunum og sjá aðeins það sem við sjálf viljum sjá? Missum við réttlætiskenndina eins og barnatennurnar og fáum í staðinn eitthvað sem bítur betur, kalt raunsæi?