Framlenging á veldi lýðskrumsins
Þá er komið að því enn eina ferðina. Nú fer í hönd sá árstími þegar ég nenni ekki að fylgjast með fréttum, því Sjálfstæðisflokkurinn er að halda landsfundinn sinn. Mér berast til eyrna glefsur af því sem skrafað er og skeggrætt á þessu sjálfshælingarmóti hugmyndasnauðasta stjórnmálaafls landsins, og það sem ég heyri er nákvæmlega jafn fyrirsjáanlegt og óspennandi og ég vissi að það yrði. Alveg eins og allir vissu að Einar K. Guðfinnsson yrði ötull stuðningsmaður kvótakerfisins um leið og hann yrði skipaður sjávarútvegsráðherra. Það sem ber helst til tíðinda er að nú á að skipta um karl í brúnni, en ekki verður áhugavert að fylgjast með því, vegna þess að allir vita hver það verður. Davíð er nú einu sinni búinn að tilnefna Geir H. Haarde, og þá fer að sjálfsögðu enginn að bjóða sig fram gegn honum. Svona býst ég við að þau vilji hafa þetta, þessi 40 prósent eða þar um bil, sem mynda fastafylgi flokksins. Þau hljóta að vera sammála um að Geir H. Haarde sé vel valinn. Ég er viss um að úti í heimi segja menn: ?Æ hvað þetta hlýtur að vera þægilegt, að geta bara valið sinn eftirmann og sleppt því að flækja málin að ástæðulausu. Já, þeir kunna þetta á Íslandi og í Norður-Kóreu.? Orðið ?þrælsótti? kemur upp í hugann.
Já, hið ljúfa, áhyggjulausa líf er aðall sjálfstæðisflokksins. Flokksmenn og ?konur geta glaðbeitt farið á sinn gala-kvöldverð, og sötrað freyðivín á uppskeruhátíð þess afls sem unnið hefur ötulast að því að breikka bilið milli ríkra og fátækra á þessu landi. Sjálfstæðisfólk þarf ekki að hafa samviskubit vegna þess; þau eru jú öll sjálfstæðir einstaklingar sem vita að einkaframtakið er hið eina sem skiptir máli, og að hugmyndin um samfélag er blekking. Auðvitað er það blekking. Hér er ekkert nema samansafn einstaklinga sem á mismikla peninga til að ákvarða gildi sitt, svo þeir sem eiga lítið af peningum eru lítils virði. Ástæðulaust að hafa móral út af þannig fólki.