Nú er tíminn, ef ekki fyrr
Nú á dögunum samþykkti efri deild spænska þingsins lagafrumvarp, sem heimilar samkynhneigðu pari að njóta þeirra sjálfsögðu mannréttinda, að mega gifta sig eins og annað fólk.
Vitaskuld fordæmir vor einlægi og hjartahreini Benedictus XVI athæfið, og hvetur katólska til múgæsings og durgsláta, á sama tíma og hann syngur sína geistlegu mansöngva til hins ?hefðbundna? hjónabands í myrkri þess úrkulnaða miðaldaljóss, sem hann og fleiri afturhaldsseggir vilja kúldrast við í óþökk upplýsingarsamfélagsins.
Flestir viðurkenna samkynhneigð og segja hana í lagi, en margir eru enn efins um hvort börn fari varhuga af uppeldi tveggja aðila af sama kyni, þrátt fyrir að rannsóknir skili ekki marktækum muni á venjulegu uppeldi og annars konar. En snýst málið raunverulega um þetta? Snýst málið ekki fyrst og fremst um jafnan rétt til lífshátta, sem kveðið er á um í stjórnarskránni, og frelsi til að vera öðruvísi? Það er enginn frelsisunnandi sem ekki viðurkennir að stór hluti okkar er bundinn í klafa óréttlætis.