Páfinn - hvorki dári né dýrlingur!
Fárinu í kringum dauða páfa fer blessunarlega senn að ljúka og fréttamenn og almenningur geta reynt að gleyma stærstu gífuryrðunum um "merkasta páfa sögunnar". Líklegast verður að telja að Jóhannes Páll II muni gleymast á nokkrum áratugum, nema þá helst í Póllandi. Eftir fimmtíu ár mun minnig hans lifa sem kjúríosítet í spurningakeppnum eða neðanmálsgrein í sögubókum. Sennilega geta aðdáendur páfa vel við þá niðurstöðu unað, enda þeir páfar í sögunni sem öðlast hafa frægð flestir orðið frægir af endemum.
Það er hins vegar athyglisvert að fylgjast með því hvernig báðar fylkingarnar hafa farið offari í málflutningi sínum - þeir sem syngja páfa lof og hinir sem velja honum hin verstu orð.
Aðdáendur páfa hafa gripið til þess að endurskrifa söguna allrækilega til að gera hlut þess gamla sem mestan. Með hverri fréttaskýringunni er látið meira að því liggja að Jóhannes Páll hafi einn síns liðs velt úr sessi kommúnistastjórnum Austur-Evrópu. Sú söguskoðun krefst þess reyndar að menn loki augunum fyrir þeirri staðreynd að Samstaða, verkalýðshreyfingin í Póllandi, var að mestu brotin á bak aftur af pólskum stjórnvöldum í byrjun níunda áratugarins og að páfa linnti bærilega við herforingjastjórn Jaruzelskis þar á eftir.
Þær stórfelldu breytingar sem áttu sér stað í Austur-Evrópu nokkrum árum síðar áttu ekki upphaf sitt í Póllandi eða á svæðum þar sem áhrifavald kaþólsku kirkjunnar er mikið. Jóhannes Páll II hafði ekkert að segja um þær breytingar sem urðu á forystusveit sovéska Kommúnistaflokksins um miðjan níunda áratuginn. Ef markmiðið er að eigna einhverjum einstaklingi þær þjóðfélagsbreytingar sem áttu sér stað, þá er öllu vitlegra að benda á Mikaíl Gorbatsjov en páfann.