Aðskilnaður ríkis og kirkju
Þessi grein birtist áður í Morgunpóstinum þann 11.apríl
Í 65. grein stjórnarskrár Íslands segir: ?Allir skulu vera jafnir fyrir lögum og njóta mannréttinda án tillits til kynferðis, trúarbragða, skoðana, þjóðernisuppruna, kynþáttar, litarháttar, efnahags, ætternis og stöðu að öðru leyti. Konur og karlar skulu njóta jafns réttar í hvívetna.? Öll vitum við að margt vantar upp á til að þessu ákvæði sé framfylgt til fullnustu, en í þessum pistli einblíni ég á trúarbrögðin.
Stjórnarskráin á að tryggja frelsi til trúarsannfæringar, en það gerir hún ekki. Í skólum er sérstök áhersla lögð á kristilega uppfræðslu og trúarathafnir. Það er gert með kristinfræðikennslu, iðkun bæna og trúarlegra söngva, kirkjuferðum og gjöfum á Nýja-testamenntinu. Þeim börnum sem ekki eru kristin er stundum, en alls ekki alltaf, gert að velja um, hvort heldur þau vilji taka þátt í trúarstarfinu eða standa fyrir utan það. Flest velja þau að taka þátt, ekki vegna athafnanna sjálfra, heldur svo þau geti verið með vinum sínum. Hin börnin, sem ekki taka þátt, verða oftar en ekki fyrir aðkasti. M.ö.o. er þeim gefið val um að kristnast eða verða útskúfað ella.