Bobby og réttlætið
Mál málanna í dag er að Bobby Fischer er orðinn Íslendingur. Það hefur vakið misjöfn viðbrögð. Fólk hefur rokið upp til handa og fóta og sett fram stórkostlegar og djúphugsaðar samsæriskenningar, t.d. að það sé samningur á milli Íslands og Bandaríkjanna um að geyma Fischer hér, að það sé jafnvel líka samkomulag um það hvenær við eigum að svíkja hann og framselja til Bandaríkjanna, og svo er náttúrulega pælingin um hvenær hann stingi okkur í bakið og sendi okkur tóninn eins og Bandaríkjunum.
Annað hvort segja menn þetta vera svartan blett í sögu íslensku þjóðarinnar eða sögulega gleðistund. Hvorugt get ég skilið. Ég get til dæmis ómögulega séð hvers vegna Bobby Fischer hefur meiri rétt til að verða íslenskur ríkisborgari heldur en allir hinir sem vísað er frá. Það sem gerir hann víst sérstakan í augum Íslendinga er að hann kom okkur á kortið? árið 1972 . Kannski að mig vanti allt þjóðarstolt, því ég titra ekki í hnjáliðunum af hrifningu.