Jafnrétti
Í aldanna rás hafa konur þurft að berjast fyrir jafnrétti. Í nútímaþjóðfélagi er ekki annað en siðferðisleg skylda okkar að krefjast grundvallarjafnréttis. Með því að fyrirbyggja launamismun og ójafnræði erum við að móta framtíð barna okkar. Gildin sem voru í hávegum höfð í gamla daga virðast taka sinn toll enn þann dag í dag, þrátt fyrir breytt samfélag. Launamismunur kynjanna er enn við lýði þrátt fyrir að okkar ?þjóðkjörnu? ráðherrar virðist reyna hvað þeir geta til að minnka bilið milli kynjanna, en hvað höfum við haft upp úr því? Nokkrum hverjum finnst nóg komið, að jafnréttinu sé náð. Svo einfalt er það ekki (þó ekki sé ýkja langt síðan Björn Bjarna sagði að jafnréttislögin væru börn síns tíma, hann var einn um þá skoðun). Það eru fáar konur í stjórnunarstöðu, sem sannar að konum er ekki treyst fyrir störfum sem hafa mikilvæga þýðingu. Auðvitað eru frávik en í heildina séð eru karlar langtum fleiri en konur í stjórnunarstörfum. Það þarf nú ekki annað en að horfa á okkar blessuðu ríkisstjórn og þar sést að gildin um að konur séu karllægar eru enn við gildi. Það bætir ekki úr skák að Þorgerður Katrín talaði niður til feminísta en samt sem áður skilgreinir hún sig sem ?jafnréttissinna?. Öflugasta sóknin þar á bæ væri að vera trú sjálfri sér. Dæmi hver fyrir sig.