Sá gamli veit hvað hann syngur
Afi minn hefur sagt mér það að ef ég vilji ná til fólksins í landinu þá þurfi ég að vera glaður, hann segir mér það af biturri reynslu að fólkið vilji ekki heyra eða sjá það neikvæða. ?Sjáðu nú til kútur? sagði afi eitt sinn við mig, ?það er ekki það sem þú segir sem skiptir máli, heldur hvernig þú berð það á borð?. Fyrst um sinn tók ég þessu með fyrirvara þar sem ég hélt í einlægni minni að innihald orða og gjörða væri það sem skipti fólk máli, allt annað gaspur og daður við kjósendur væri illa liðið. Verandi ungur róttæklingur sem elti hjartað sitt af sannfæringu, hóf ég baráttu mína af einlægni eins og Gandhi forðum gegn Breska heimsveldinu. En eftir mikið streð, svita og tugi mánaða af karpi við menn um málefni þá sá ég að ekki gæti ég endalaust barið haus mínum í þennan sama stein, baráttan virtist vonlaus.
Afi veit það nefnilega núna sem hann vissi ekki þá að það dugar lítt að rembast eins og rjúpan við staurinn og úthúða valdhöfum, vegna þess að slík neikvæðni kallar aðeins á andstöðu en ekki samstöðu. Fólk sækist nefnilega sífellt eftir meiri gleði, alveg sama þótt að fyrir þessari gleði sé lítil innistæða. Þegar Gleðiglaumur birtist fólki korteri fyrir kosningar sem brosandi Halldór Ásgrímsson að lofa 90% húsnæðislánum, þá liggur í augum uppi að fólk bítur á agnið, og af agninu er ekkert auðvelt að losna.