Plágan sem herjar á ráðamenn
Áhugaverð orðaskipti um Íraksstríðið áttu sér stað á Alþingi um daginn. Ætla mætti að allt sem máli skiptir um þetta efni væri löngu komið fram, en lygarnar sem notaðar eru til að réttlæta stríðið eru svo margar og kerfisbundnar að sannleikurinn er löngu hættur að vera markmið í sjálfum sér og er í tilvistarkreppu. Þess vegna þarf sífellt að halda því að mönnum um hvað málið snýst. En er það nóg? Getur verið að ástæðan fyrir því að tveir helstu stríðsæsingamennirnir hér á landi neiti að horfast í augu við sannleikann, sé mun alvarlegri en talið hefur verið?
Guðmundur Árni Stefánsson, Samfylkingu, spurði hvort stæði til að taka Ísland af lista hinna staðföstu þjóða vegnaam ummæla Hjálmars Árnasonar, Framsókn, þess efnis í sjónvarpi á dögunum. Viðbrögð forsætisráðherra og utanríkisráðherra vekja spurningar. Halldór Ásgrímsson sagði að innrásinni væri lokið og því ætti ekki að dvelja við hana heldur einbeita sér að nútíðinni. Þetta er a.m.k. í annað sinn, að mér vitanlega, sem Halldór neitar að ræða innrásina með þessum rökum, og því vil ég varpa fram þeirri spurningu hvort hann sé hreinlega búinn að gleyma henni. Getur verið að aldursforseti Alþingis sé farinn að þjást af elliglöpum?
Skrifa athugasemd