Ríkisstjórnin er hin slæma fyrirmynd, ekki kennarar
Loksins, loksins. Í dag hefst skólastarf að nýju eftir langvinnar deilur sem því miður sér ekki fyrir endann á. Það væri óskandi að gleði væri sú tilfinning sem færðist yfir mann eftir að ljóst var í morgun að kennarar ætluðu að mæta til vinnu, en svo er ekki. Auðvitað er ánægjulegt að börnin fái að mæta aftur í sklóann, en það er gríðarlega sorglegt að kennarar skuli þvingaðir aftur til vinnu með lagasetningu.
Í tvo daga hefur skólahald svo til verið lamað vegna almennra ?veikinda? kennara. Ef til vill hafa þessi veikindi verið raunveruleg í einhverjum tilvikum en á heildina litið eru þau það sem í daglegu tali er kallað borgaraleg óhlýðni. Margir foreldrar urðu æfir þegar í ljós kom á mánudag að kennarar myndu ekki mæta til vinnu þrátt fyrir að lög á deiluna væru orðin að veruleika og sögðu foreldrar að kennarar sýndu börnunum slæmt fordæmi og að samúð með málstað þeirra væri horfin.
En hver er í raun að sýna slæmt fordæmi? Eru það kennarar sem hafa alla tíð barist fyrir málstað sínum með löglegum hætti, eða er það ríkisstjórnin sem þvingar og pínir með því að setja sértæk lög á fullkomlega löglega kjarabaráttu kennara?