Það skárra af tvennu illu?
Enn og aftur sitja Vinstri græn fyrir svörum. Í þetta sinn vegna meintrar mannvonsku og tilefnislausrar áróðursherferðar gegn borgarstjóra. Vinstri græn hafi ekki einungis orðið til þess að myndarlegur dugnaðarforkur láti af störfum og sé ofsóttur af fjölmiðlum, heldur frýi þeir um leið alla aðra þátttakendur í olíusamráðinu. Þessi atriði eru þó ef til vill ekki stærstu sakarefni Vinstrihreyfingarinnar heldur eru þeir um leið að sundra Reykjavíkurlistanum, enn eina ferðina og beinlínis rétta íhaldinu sigur í næstu kosningum á silfruðum bakka.
Það er ekki ýkja langt síðan ég heyrði þessa umræðu síðast, sennilega í tengslum við brotthvarf Ingibjargar Sólrúnar úr borgarstjórastóli, þ.e. að Vinstri græn væru að undirbúa uppreisn sem að sjálfsögðu myndi enda með yfirtöku Sjálfstæðismanna á borginni. Fréttir sem þessar eru því ekki nýjar af nálinni. Það sem veldur mér áhyggjum í þessu samhengi er að í stað þess að fá gríðarlegt samviskubit, segja mig úr flokknum og læra að skammast mín get ég ekki annað en breitt úr mér, brosað og verið stolt af því að tilheyra þessum illmennum sem virðist vera ókleyft að svíkja hugsjónir sínar eða hafa a.m.k. ekki vilja til þess. Ef það að ganga gegn hugsjónum sínum er það sem þarf til að halda Reykjavíkurlistanum gangandi neita ég að taka þátt í því samstarfi. Að sjálfsögðu verður stundum af slá af kröfum sínum, taka þátt í málamiðlunum, selja eitt stefnumál til að fá annað keypt. Það er þó í mínum huga ekki það sama og að henda ?prinsippum? út um gluggann til að gera lífið auðveldara, þægilegra og ná þannig að komast hjá því að vera sakaður um mannvonsku. Sum mál eru þess eðlis að á þeim verður að taka, þó það sé erfitt og það heillar mig að enn skuli vera til stjórnmálafólk sem stendur í lappirnar hvað þetta varðar.
Nýverið var kosinn forseti í Bandaríkjunum. Þar skiptist fólk í lið hægri manna (á íslensku lesist þetta íhaldssamra miðjumanna) og vinstri manna (lesist einnig sem íhaldssamra miðjumanna) en einnig var um nokkur milliprósent að ræða sem gerðust svo illir að styðja raunverulegan vinstri mann í embættið. Ég hef lent í miklum rökræðum um hið bandaríska kerfi og hef iðulega verið sökuð um að vera ein af þeim (þ.e.a.s. ef ég hefði kosningarétt í Bandaríkjunum) sem studdi Bush í embætti, eða a.m.k. rétta honum embættið á silfurfati. Þetta hefði ég einmitt gert með því að standa við mitt, neita að kjósa einstakling sem ekki viðurkenndi samkynhneigða sem jafnrétthátt fólk, neita að kjósa mann í embætti forseta sem telur Ísraela vera í fullum rétti til að kúga Palestínumenn o.s.frv. Frekar hefði ég kosið þriðja framboðið eða a.m.k. skilað auðu.
Ég held því að við í Vinstri grænum eigum að hætta þessum feluleik í Reykjavíkurlistasamstarfinu, standa í lappirnar og segja að við séum stolt af því að standa fyrir hugsjónum okkar í stað þess að styðja það skárra af tvennu illu. Það skiptir engu máli hvernig málið er sett upp í fjölmiðlum - íhaldið tekur ekki við borginni nema borgarbúar kjósi þá til þess.