Er þetta framtíðin?
Undanfarið hefur ekki verið tíðindalaust á austurvígstöðvunum og dagblöðin hafa á síðustu dögum birt myndir frá Kabúl sem sýna íslenska ófriðargæslumenn í herklæðum, með alvæpni og hörkusvip.
Ekki voru þeir jafn borubrattir þegar öfl hins illa, eins og sá evangelíski Ameríkukombatant kýs að kalla þá, sprengdu þá í loft upp. Það er von mín, fyrst þeir týndu ekki lífinu, að þeir hafi náð að þroskast eitthvað, að skyndilega hafi þeim orðið alvara málsins ljós: Það er ekki gaman í hermannaleik. Hermenn deyja og stríð ala ekki af sér hetjur; aðeins dauða og fleiri stríð. Í ljósi þess skyldi ætla að það væri feigðarflan að fara niður í miðbæ Kabúl eipandi með hríðskotabyssur á stærð við Stóru-Bertu. Einhver hlyti að taka það óstinnt upp og einhver gerði það.
Hin hliðin á málinu er öllu nærtækari og kemur okkur ekki síður við. Og þá er ég ekki að tala um ?drengina heim? kröfur. Ég vil sko ekki fá þá heim. Fyrir mér hafa þeir fyrirgert ríkisborgararéttinum. Ísland þarf ekki alvopnaða fulltrúa lands og þjóðar. Þeir hafa svert nafn okkar og svívirt þjóðfánann - gunnfánann, að því er virðist - með því að festa hann við ógeðfelld herklæði sín. Hlutleysi Íslands er endanlega máð af spjöldum sögunnar.
Er þetta sú framtíð sem við viljum eiga þátt í að skapa heiminum? Því neita ég að trúa. Ég einfaldlega neita að trúa því að íslendingar styðji hernaðarbrölt meðbræðra sinna. Við eigum ekki að þurfa að missa börn okkar og systkini í stríðsátökum einhverrar guðsvolaðrar stríðsmaskínu. Að missa einn mann yrði slíkt reiðarslag fyrir þjóðina að erfitt er að reyna að ímynda sér það.