Hversu lengi getur þjóðin þagað?
Þegar Íslensk stjórnvöld tóku þá ákvörðun að styðja við stríð Bandaríkjamanna og ?hinna staðföstu ríkja? gegn írösku þjóðinni, þá höfðu þau ekki einu sinni fyrir því að ræða þessa afdrifaríku ákvörðun á alþingi Íslendinga.
Það voru aðeins tveir menn sem tóku ákvörðun fyrir heila þjóð í ?lýðræðisríki? að nú skyldu Íslendingar fylgja Bandaríkjunum og þar með gefa skít í Sameinuðu Þjóðirnar. Það voru tveir menn sem tóku ákvörðun um það að það væri rétt að fara gegn vilja 90 % þjóðarinnar og elta Bandarísk stjórnvöld í stríðsglæpum sínum. Það voru þeir Halldór Ásgrímsson og Davíð Oddsson sem ákváðu fyrir okkur, þig og mig, að við Íslendingar myndum leggja okkar ?já og amen? á vogarskálarnar svo að Bandaríkin gætu nú farið sínu fram gegn alþjóðasamfélaginu.
Vissulega erum við engin meginhlekkur í stríðsmaskínu Bandaríkjamanna og Breta, það er augljóst. En hitt er þó víst að við erum litli frændinn á hliðarlínunni og við samþykkjum allt og leggjum blessun okkar yfir hrottaskapinn.
Það var engin umræða um jafn alvarlegt mál og þetta á alþingi Íslendinga, og eins og komið hefur fram hjá Kristni H. Gunnarssyni óbreyttum þingmanni framsóknar þá var nær engin umræða um málið í þingflokknum, það er ekkert til skjalfest um slíkar umræður innan flokksins. Það er engin spurning í mínum huga að lýðræðið hafi verið fótum troðið í þessu máli, eindreginn vilji þjóðarinnar var virtur að vettugi og lýðræðislega kjörnir alþingismenn lítillækkaðir.
Sjálfur Colin Powell hefur viðurkennt að upplýsingarnar sem CIA komu fram með fyrir stríð hafi verið falskar og Tony Blair hefur beðist afsökunar á því að hafa haldið því staðfastlega fram að það væru gjöreyðingavopn í Írak. Íslensku tvímenningarnir standa hins vegar enn við sama heygarðshornið og hafa enn ekki beðist afsökunar á einu né neinu enda finnst þeim eflaust að þeirra vinnubrögð hafi verið til fyrirmyndar í þessu máli. Í dag situr íslenska þjóðin uppi á alþjóðavettvangi með blóðugar hendur útaf geðþóttaákvörðunum tveggja manna.
Nú rifja ég þessi fáránlegu vinnubrögð upp af algjörri nauðsyn. Þetta er eitthvað sem íslenska þjóðin má ekki gleyma. Ég vil að allir sannir lýðræðissinnar spyrji sig þeirrar einföldu spurningar, hvernig gat slíkt og annað eins gerst í lýðræðisríki? Svarið er einfalt; vegna þess að tveir menn, Dabbi og Dóri gátu það.