Ósanngjörn skattastefna íhaldsins
Eins og allir vita hefur núverandi íhaldsstjórn lofað umtalsverðum skattalækkunum á yfirstandandi kjörtímabili og á víst að lækka. Núverandi íhaldsstjórn hefur lofað umtalsverðum skattalækkunum á yfirstandandi kjörtímabili. Tekjuskattsprósentuna á að lækka um fjögur prósent í áföngum á kjörtímabilinu, hátekjuskattur verður felldur niður, eignarskattur lækkaður verulega o.s.frv. Í fjárlagafrumvarpi fyrir árið 2005 er gert ráð fyrir eins prósents tekjuskattslækkun. Skattalækkanir þessar gagnast engum öðrum en hátekjufólki að einhverju ráði. Þróunin hefur verið sú, síðan núverandi ríkisstjórnarmynstur tók við, að skattbyrði þeirra sem mest eiga í þjóðfélaginu hefur stöðugt verið að minnka á meðan hinum tekjulægri er gert að standa undir sífellt stærri og stærri hlut af kostnaði við ríkisútgjöld. Nú á að halda áfram á sömu braut. Skattleysismörkin eru rétt rúmar 70.000 krónur en ættu að vera í kring um 100.000 krónurnar, þ.e. miðað við verðlags-og launaþróun undanfarinna ára. Svipaða sögu má svo segja um persónuafsláttinn, helsta tæki hins opinbera til að hlífa lágtekjufólki við óhóflegri skattbyrði, sem vitaskuld þyrfti að vera mun hærri en hann er í dag. Samkvæmt tölum frá hagdeild ASÍ hefur skattbyrði láglaunafólks rúmlega þrefaldast frá því sem hún var á árunum 1988-90, eða úr 4,1% yfir í 15,3%.
Ríkisstjórnarliðið og stuðningsfólk þess hefur gjarnan haldið því á lofti hversu kaupmáttur launa hafi aukist í yfirstandandi góðæri. Það er hlálegt frá því að segja að í tíð þessarar hægrisinnuðu ríkisstjórnar, sem leggur áherslu á lækkun opinbera gjalda og útgjalda, hefur kaupmáttaraukning láglaunafólks runnið að miklu leyti í ríkissjóð vegna hinnar vaxandi skattbyrði sem þetta fólk hefur borið. Vitaskuld er aðeins um að ræða eðlilega afleiðingu af því að hafa hægrimenn við stjórn í þetta langan tíma. Hinum tekjuháu er hyglað á kostnað hinna tekjuminnstu. Peningarnir til að standa undir velferðarkerfi og mis gáfulegum gæluverkefnum ráðherra eru ekki sóttir þangað sem mest er af þeim, heldur í vasa þeirra sem minnst eiga. Höfuðið er síðan bitið af skömminni með sífellt aukinni gjaldtöku í heilbrigðiskerfinu og minnkandi niðurgreiðslu hins opinbera á lyfjum, svo dæmi séu nefnd. Rökin sem færð eru fyrir ágæti þessarar stefnu eru í besta falli hæpin og illskiljanleg. Það er rangt sem haldið er fram að eðlilegt sé að hátekjufólk finni mest fyrir skattalækkunum vegna þess að ?það borgi svo háa skatta? og eðlilegt sé því að mest renni í vasa þess við lækkun opinbera gjalda. Ástæðan fyrir því að skattar eru almennt látnir vera hlutfall af tekjum en ekki nefskattar (þ.e. föst upphæð sem allir borga óháð tekjum) er einmitt sú að fólk ber mis mikið úr bítum af þeim fjármunum sem eru í hagkerfinu okkar. Það sjá það væntanlega allir hversu mikið óréttlæti væri að láta kassadömu í Bónus borga sömu upphæð í tekjuskatt og forstjóra stórfyrirtækis á borð við hið áðurnefnda.
Núverandi ríkisstjórn er fyrst og fremst ríkisstjórn hinna efnameiri í samfélaginu. Dekur fólksins í stjórnarráðinu við hástéttarfólk er fordæmanlegt á meðan fólki sem ekki hefur einu sinni úr nægu fjármagni að moða til að framfleyta sér og sínum er sýnt algert skeytingarleysi.