Hopp og húrrahróp - lengi lifi Þjóðminjasafnið
Í dag opnar loksins Þjóðminjasafnið okkar sex ára bið. Þrátt fyrir að þessi enduropnunardagur sé mikill gleðidagur er einhver óskaplega pínlegur límmiði á honum. Hvað tók eiginlega svona voðalega langan tíma? Vissulega hlýtur að hafa tekið langan tíma fyrir steypuna að þorna enda vita allir að vesturbærinn þekktur fyrir ofsafengnar rigningar, en ég á bágt með að trúa að það hafi tekið sex ár. Verkefnið var viðamikið en í alvöru talað. Sex ár. Hefur ríkisfjárhagurinn virkilega verið svo illa staddur í þennan tíma að við höfum ekki getað búið þeim fáu dýrgripum sem þjóðin á húsaskjól þar sem hún getur skoðað þá.
Safnið átti að opna á sumardaginn fyrsta, eða fyrir fjórum mánuðum, en það tókst ekki. Kannski tengist það eitthvað þeirri staðreynd að í fjárlögum þessa árs var bara gert ráð fyrir fjármagni til að gera húsið tilbúið en ekki til að setja upp grunnsýningu í safninu. Starfsmenn voru sendir út að sníkja peninga af ýmsum fyrirtækjum til að menningararfur okkar, munirnir sem hafa gert okkur að þjóð, gætu verið komið fyrir í nýju skápunum sem tók sex ár að skrapa fyrir hjá ríkinu.
Opinber stefna ríkisstjórnarinnar er að einkarekin fyrirtæki taki meiri þátt í að fjármagna menningarviðburði. Það er þó umhugsunarefni að jafnvel þegar þjóðin stendur frammi fyrir því að stærsti áþreifanlegi hluti menningar hennar er lokaður niðri í kompum vegna fjárskorts taki heil sex ár að fá fjármagn frá einkaaðilum til að opna safnið. Enn meira umhugsunarefni er þó að þjóðkjörnin fulltrúar okkar sem fara með æðsta vald landsins sinni ekki þeirri ábyrgð sinni að hafa dýrgripi okkar í þannig umgjörð að við getum farið og skoðað þá. Þótt ákveðnir aðilar vilji meina annað hlýtur ábyrgðin að vera þeirra.