Súdan og ábyrgð okkar
Meðan alheimspressan er upptekin af ástandinu í Írak og yfirgangi Ísraelsmanna í Palestínu þá er eins og Afríka gleymist stundum. Þessa stóra heimsálfa þar sem hvíti maðurinn arðrændi, myrti og rústaði menningu heillrar heimsálfu í hundruðir ára fær ekki mikið rými á síðum blaðanna, helst þó að Gaddafi ætli að kaupa eitthvert enskt knattspyrnulið. Nágrannaríki Gaddafis, Súdan, á sér sorglega sögu sem verð er skoðunar.
Súdan er stærsta ríki Afríku og 24 sinnum stærra en Ísland að flatarmáli. Höfuðborgin heitir Kartúm en stærsta borgin er Omdúrman, sem Megas söng svo eftirminnilega um. Tæpar 40 milljónir manns búa í landinu og eru 70% af þeim súnnímúslimar, 25% andatrúar og 5% rómversk-kaþólsk. Egyptar hernámu Súdan árið 1821 og sóttu þangað mikið af þrælum en voru hraktir á brott árið 1885 eftir að trúarleiðtoginn Mohammed Ahmed sameinaði múslima í landinu. Egyptar sóttu í framhaldinu stuðning til Breta og saman náðu herir þeirra yfirráðum í landinu eftir mikla orrustu við Omdúrman árið 1898.
Um 1920 var landinu skipt upp að frumkvæði Breta og nú samanstendur Súdan af 26 héruðum. Landamæri voru dregin eftir gömlu reglustikuaðferðinni sem orsakaði - eins og svo oft, oft áður í þessari álfu - harðar borgarastyrjaldir. Þannig skildu Bretar við landið þegar það fékk sjálfsstjórn árið 1956. Stöðugar borgarastyrjaldir hafa geysað síðan, nema milli 1972 og 1982 þegar friður ríkti. Þá komst til valda ríkisstjórn sem var skipuð mönnum sem ekki teljast til araba og hafði það að markmiði að tryggja það að olíulindir landsins yrðu nýttar í þágu réttra aðila. Maður getur gert sér í hugarlund hvaða hagsmunaaðilar og olíuneytendur styrkja og styðja þannig stjórnir.